Duczika

schreven, zooals ze 'r nog zoo had gezegd, en kon tenslotte 'r vuist door 'r hysterische opwinding niet meer openen. Duczi trachtte ’r te kalmeeren, dee 't alleronhandigst door te becijferen, dat ’t beetje geld, dat ze van Neumann te vorderen had, toch nooit voldoende was, om 't tekort te dekken. Hoe je prakki-zeer de en rekende, je kwam 'r niet. Ze wou niemand wat verwijten — integendeel — Laurie en Lotte hadden alles voor de reis nóódig gehad, maar toch, met ’n ziertje overleg, zouen de tachtig Mark van de piano..."

„Wat schieten we met jóüw geklets op!", keef Lotte: „we motten en we zallen weg!... Dan ga 'k na den huisheer!"

„Naar den huisheer! Ben je mal!" viel Duczika gebluft uit: „wat moet je bij den huisheer?... Uitstel van de huur, die ’r stellig niet komt, vragen?... Naar den huisheer!... Je doet verstandiger als je je hoofd uit 't raam steekt, en 't an een van de buren!... God, wat 'n inval!"

„En as ze 't wel doet", interrumpeerde Laurie, de hand in 'n kom met koud water — in zoo’n bui was ze niet te genieten en flapte 'r de grofste beweringen uit — „as ze wel na 'm toegaat — gedorie, ben jij weer wijzer as God zelf? — ken-ie toch hoogstens nee zeggen! Zal ze an z’n nee doodgaan?... Heeft-ie geen pand genoeg an de meubelen, an de naaimachine? Gedorie, heb ik geen tweehonderd Mark voor de machine motten uittellen?... Jij blijft ’r bij zitten! As 't van jou afhing, gebeurde 'r nooit wat!... Ik mot alles beredderen!... Ik mot de kat de bel anbinden!... Kan je an Neumann geen voorschot vragen?... Kan je as de huisheer op z'n centen blijft braaien, an Neumann of an Krüger..."

„An Krüger!... An Krüger?", herhaalde Duczi, en 'r zachte

oogen vlamden bij 't uitspreken van den naam kende ze één

onsympathieker schepsel dan de man met de grijze stekelharen, den zwart-geverfden snor, 't bol-bleek gezicht, ’t door geen kuur in Mariënbad weg te drinken buikje en de hatelijk-loerende, vochtige oogen — de man, bij wien ze, als meisje van even veertien, toen-ie nog „Zwischenmeister" was, afgeleverd had, die ’r toen al zoo fixeerde, en zoo walgelijk-lief met Laurie dee, dat ze rilde als ze aan de bezoeken dacht: „an Krüger!... 'k zou me nog liever...!"

Driftigjes rakette ze de slingerende klosjes garen, de haken, oogen en knoopen in de naaidoos — van werken, zoolang ze bij Neumann geen nieuwe stoffen in ontvangst had genomen, en zoolang 't onheil van de verhinderde reis niet van de lucht

16    241