Duczika

kraaien! Jammer, dat 'r nou niet es iemand binnenkwam, om *r zich van te overtuigen wat zij met 'r mirakels van kinderen te stellen had.

„Ik kan niet meer”, hijgde Duczika na: ,,'k besterf 't zeker vóór jullie in den trein zitten!”

Dan weer in diepsten ernst, bang voor 'n nieuwe explosie — Laurie had 'r vinger met boter besmeerd, 'm met ’n stukje linnen omzwachteld, en zat in de houding van ’n martelares, meer dan tragisch, naast den kwinkeleerenden kanarievogel — sloeg ze met Lotte’s hulp de punten zoo voorzichtig mogelijk stomp, en wies zich in de keuken, als ’n straatjongen fluitend, de stoffige handen, om weer achter de naaimachine te kruipen.

Woensdagmiddag, gelukkig! — zij hadden *r bij 't haasten niet aan gedacht — kwam Palou oploopen, en vroeg of ’r voor passen was gezorgd. Nee! Dat was ze waarachtig door ’t hoofd geschoten! Palou schreeuwde, dat zoo'n stupiditeit de spuigaten uitliep — Laurie, die nog afgemikt 't reisgeld derde klasse — voor de tweede reikten de finantiën niet meer — in reserve had, vloekte de schilfers van ’t plafond. Zweetend, op van zenuwen, liep ze dien middag van den consul naar den gezant, dee ’r bijna n knieval, om de papieren nog bijtijds te krijgen, 't Was om *r gek bij te worden! 't Kostte zooveel, dat 't reisgeld aangebroken moest worden. En omdat Palou ze — ook weer op 'f: laatste nippertje — waarschuwde, dat ze in Odessa minstens 'n week kamerhuur vooruit zouen moeten betalen, wrong Laurie zich razend de handen en zat Lotte met *t gezicht van *n zelf moordenares op de koperen pennen van 'r koffer.

Duczika werkte den heelen nacht door, om de blouses klaar te krijgen — Lotte, desperaat, hielp 'r tot vier uur mee. De rest kon ze alleen. Voor tienen was ze bij Neumann, om af te leveren, maar de „Zwischenmeister”, niet aan zoo n vroeg uur gewend, was de stad in gegaan, werd eerst tegen twee uur terug verwacht.

„Gedorie, gedorie!”, tierde Laurie: „dan krijgen we de papieren niet meerl Dan komen we 'n dag te laat voor de repetitie! Dan hebben we al deJcosten voor niks gemaakt! 't Is om de boel stuk te smijten!”

Ze huilde van woede, verweet Lotte, dat ze bij Wertheim de waarde van 't geld niet had gekend, door dun en door dik nuttelooze dingen had gekocht — ze speelde tegen Duczika op, omdat die gisteravond geen briefkaart aan Neumann had ge

240