Duczika

class in Odessa te arriveeren, voor tien Pfennig koperen spijkertjes mee had gebracht, en die onhandig en ongeduldig met ’t botte eind van 't strijkijzer in de deksels van de koffers hamerde, om de voorletters van haar naam en die van Lotte calligraphisch na te bootsen. Als 't gelukt was, zou 't op ’t nieuwe vernis tusschen de stootbanden, keurig en gedistingeerd hebben gestaan. Maar ’t lukte niet. 't Eene spijkertje ging scheef, ’n ander verloor z’n kop, 'n derde boorde 'r horizontaal in — op onjuist-ge-taxeerden afstand, 'n vierde dee zoo weerbarstig, dat de top van Laurie’s middelvinger den onhebbelijken tik te pakken kreeg, en mama, met 'n kwaadaardig: „Gedorie nog toe!" 't strijkijzer tegen 't zeil smeet.

„Laurie, Laurie!", proestte Duczi, 't machine-pedaal kwijt door ’t lachen: „als de meubelmaker van de overzij je ziet, holt-ie de trein achterna!"

„Hou gedorie op met je gegrinnek!", zei mama, met de verwoedheid van 'n zuigeling, die eindelijk weer de fopspeen te pakken heeft, den tintelenden vinger belurkend: „hou op met je gejudas!"

,/k Zou de koffers op ’t tooneel dragen, terwijl Lotte danst", spotte Duczi, de bloote armen langs 'r natte oogen wrijvend: „en ’k zou ze hardop vertellen: menschen, dat kunstwerk heb ’k met tien vingers en 'n verroest strijkijzer gemaakt...!"

„As je gedorie niet te lui en niet te egoïst was, om 'n handje te helpen!", vloekte Laurie voor de derde maal: „zou je wijzer doen! En as je me nog langer sart, ga ’k op staanden voet na bed!"

„Met of zonder de koffers?", lachte Duczi — dan om de bres in Laurie’s wankelend humeur te herstellen, liet ze de blouse in de machine, en nam zelf ’t strijkijzer in 'r kleine knuist, om 't onderbroken gespijker voort te zetten. Monter, de kamer met ’r evenwichtige genoegelijkheid vullend, klopte ze ’t „L. Z." en 't „C. Z." — Charlotte, niet Lotte, om niet tweemaal L te tikken — in de houten deksels, maar toen ze klaar was, lei ze onmachtig van plezier languit in ’n zonneplas op 't zeil, omdat de gezamenlijke spijkers, als 'n roskam, waaraan je bij 't minste mouvement je huid kon openhalen, aan de binnenzij van de koffers door 't linnen heenstaken. Laurie kreeg 't op ’r zenuwen. Bij God, ze geloofde dat Duczi niet goed bij 'r hoofd was! Hoe kon men bij zoo’n stommiteit, die ze had kunnen vermijden, als ze zich vroeger overtuigd had, zoo misselijk van pret liggen te

239