Duczika

streelenden glimlach: „zoo geluierd, dat ik me schaam. „Maar „aan den anderen kant hindert het weinig, want Laurie en Lotte „reizen Donderdagnacht naar Odessa, en daar ook Betty niet in „Berlijn schijnt te zijn, heb ik van af Donderdagnacht het rijk „zoo alleen, zal ik zoo ongestoord kunnen werken, dat ik de „schade wel zal inhalen! D. Z.” Als-ie dat niet begreep, als-ie niet tusschen de regels door las, dat ze moeite had niet den heelen dag te zingen, was-ie 'n ezel, hoor! Maandag gestorven, Dinsdag, Woensdag, Donderdag — ze had ’r geen vermoeden van wanneer iemand begraven werd — hoe lang Erich in Friedrichshagen zou opgehouden worden... Hinderde niets... Nou Betty ’r niet was — God gaf dat ze nóóit meer terug kwam, dat ze 'r met den een of ander van door was, ’t paste bij 'r karakter! — nou ze ’r malligheden van 't drinken uit *t glas, op dezelfde plek, waaraan dié r lippen gezet had en 'r fantazie van 't zoo-lang met ’r praten, benee in 't voorportaal, onder de knie had, nou ze in 'r eentje bleef en-ie ieder uur bij 'r binnen kon wippen — dronken werd ze als ze 'r aan dacht — beven dee ’r hand, die de zij onder den naald van de machine schoof — mocht-ie buiten z'n zaken regelen desnoods veertien dagen lang! 't Goddelijk toeval had alles zoo voor haar geregeld, als ze ’t niet had kunnen droomen... Den ring droeg ze nu met 'n lintje om 'r middel, onder 'r hemd. In de beurs was 't te gevaarlijk. De beurs was om ’n haverklap in Laurie's handen — om ’r hals ging 't nog minder. Zóó als cle trein wegreed, kreeg-ie de plaats waar-ie hoorde, waar-ie niet meer vandaan kwam...

Tot 's nachts half drie, drie uur werkte ze — om zeven was ze *r uit. ’r Gezichtje was kamerflets, maar *r popelde in ’r oogen 'n blijmoedige gezondheid, 'n spot met de voorbereidselen van de groote reis, 'n levendigheid en 'n levenslust, dat Laurie 'r kregel van werd. Hoe kon men zoo zitten neuriën, zoo hatelijk kalm doen, als 'n moeder zich doodsjouwde en van zenuwachtigheid geen hap door 'r keel kreeg?... Hoe kon men zich zoo weinig voor 't gesappel, den tegenspoed met de in mekaar zakkende mand, 't rotte valies van Mizzi — als die iets cadeau gaf, kropen de wormen 'r uit! — de zorg om de piano goed van de hand te doen, interesseeren? Hoe kon je je zoo egoïst anstellen, om an niets anders dan an je blouses — blouses, godbeter! — te denken!...

„Als ik niet voor de huur zorg, wie doet 't dan?”, lachte Duczi, ^ft uitschaterend om ’t gepruts van mama, die om first-

238