Duczika

hagen — niet bij den gestorven oom, waarbij-ie had móéten zijn.

„Jij, hier”, herhaalde ze, en in onstuimige raakheid van vrouwe-lijk waarnemen, lette ze z’n ongewoon gelaat, de nagel-beten aan z’n hals, den omzwachtelden duim en 't geknel van z’n vingers om den manchetrand op.

„Goeien morgen... Hoe gaat 't met je?”, zei-ie onwezenlijk-glimlachend.

„Ben je niet bij je oom?”

„Nee, 'k moest voor zaken...”

„Voor zaken...?”

„Ja, naar den advocaat, die, die... En toen wou ’k rouwhandschoenen en ’n witte das... Waar krijg je die hier...?”

Ze keek 'm met de ’r gelaat ontvluchtende oogen aan, werd doodsbleek bij 't zenuwtrekken om z’n mond. Was ze stapel, beeldde ze ’t zich in, of was ’r iets aan ’m, dat ’t bloed uit ’r hersens dreunde? Toch, in den bizar-leegen toon van menschen, die mekaar ’n poos niet gezien en mekaar vrindlijk-toevallig ontmoeten, praatte ze met 'm, gaf ze ’m antwoord op z’n vraag.

„De handschoenen en de dassen...? Ja, 'k geloof, maar zeker weet ’k 't niet... *k Geloof, dat je links moet zijn, voorbij de nooddeur... Of wacht ’ns!... ’k Zal 't aan de juffrouw van de dameskousen vragen.

„Nee, nee”, weerde-ie af: „geef je geen moeite... Zoo’n heksenwerk zal ’t niet zijn den weg in jullie pakhuis te vinden...” Hij lachte, probeerde ’t met ’n grapje.

Toen zei zij, nog altijd wit:

„Ik moet je nog wel condoleeren,.. ’k Hoorde *t vannacht, toen ’k thuis kwam... Heeft-ie lang gelejen...?”

„Nee”, antwoordde-ie, en opnieuw sprak ’n derde, dien-ie niet in bedwang kon houen, die als ’n clown kletste en kalde: „...’k kreeg ’n telegram op m’n bed, sprong in ’n trein, was nog vóór elven in Friedrichshagen, maar afgeloopen... Hartverlamming...” , Wat gauw, wat vreeselijk”, zei ze naar de brandende elec-trische kroon kijkend. Even zweeg ze. Dan, bij z’n brusk gebaar van *t z’n voorhoofd, waarop ’t zweet parelde, drogen, vroeg ze haperend:

„Heb je je duim bezeerd?”

„We hebben gister”, antwoordde de dèrde: „uren lang op de Mügelsee geroeid... Stukgetrokken blaar, anders niets...”

„Den heelen morgen”, sprak ze toen weer: „dacht ’k aan je...” „Aan mij?...”

232