Duczika

en dienstmeisjes met volle inkoopbuidels, van knechts, die kip-karren door de paden rolden, toezicht houdende chefs en handig scharrelende verkoopsters, bewoog Erich zoo willoos en ontredderd, zoo doelloos en ellendig, dat ’t 'm moeite kostte te blijven. Meer dan n half uur had-ie gezocht. Ze was ’r niet, stellig niet. 'r Roodblond haar zou-ie op ’n kwartier afstand herkend hebben — ze was slanker, grooter dan de meeste meisjes achter de uitstal-tafels. Als ze niet om de een of andere reden thuis was gebleven — ze spijbelde wel meer, omdat ze, volgens 'r eigen bewering, den rayon-chef van ’r afdeeling om ’r pink wond — behoorde ze tot den ploeg, die 't eerst ging eten, kwam ze niet voor half twee terug. Weer, in dezelfde onverklaarbare vermoeidheid, die 'm den vorigen noodlotsdag tot 'n hel had gemaakt, weer met dezelfde slaperige besluiping — en dat hij, die door geen nachten opblijven klein was te krijgen — bleef-ie in 'n leunstoel van den „Erfrischungsraum” 'n lemon-squash slurpen, toen nog een. Als-ie zich niet gegeneerd had, zou-ie bij t afmattend komen en gaan der bezoekers ingedut zijn. Wat was ’t in 't water van de Mügelsee, toen-ie enkel damp zag, ’n godsgenade geweest... Waarom had-ie zich zoo erbarmelijk-laf aan 't liederlijke, bestiale leven vastgehouen?... Wat belette ’m nog naar z'n kamer te gaan en drie, vier pastilles uit de tube sublimaat of wat druppels uit een van de fleschjes van Poldfs V e n e n a te slikken?... Hij begon 't beu te worden... De misère steeg ’m naar z’n keel... Je zat in je verlaten eentje in ’n woestenij, in 'n folterkamer, in ’n verstikkend dwangbuis...

Gebukt, traag, zich niet de geringste moeite gevend, om de „herkenningsteekenen” — de krabben, den duim, de manchetten — te verbergen, snakkend naar frissche lucht, met 't weeë gevoel, dat-ie van z’n stokje zou raken, stond-ie op, liep de trap naar de parterre-verdieping af — en daar de vette letters van ’n bordje Untertaillen besonders preiswert suffig lezend, werd-ie door ’t roepen van z’n naam fel-klaar wakker.

„Erich, jij hier!”, zei Betty gebluft, meer dan gebluft — den heelen morgen, van af ’t oogenhlik, dat ze in de Untergrundbahn de door 'n buurman vergeten volkskrant op had genomen en met eigen oogen 't roode plakaat op de Littfas-zuil bij ’t „Kauf-haus” gezien had, was ze met ’r gedachten bij ’m geweest. Wat typisch, wat typisch! ’n Beenen manchetknoop — met merkinkt beschreven — met haar halve drukletters — met haar initiaal B... Daar kon ze direct ’n eed op doen, dat ’t de knoop van

229