Duczika

me te letten — ’k haal de eene stommiteit na de andere uit — dacht-ie, quasi-slapend, den hoed dicht om ’t voorhoofd getrokken, de kin op ’t boord, den duim in z’n vuist — de manchetten diep in de mouwen gevlucht. In de Friedrichstrasse stapte-ie uit, wandelde met de volte mee, stond ’n paar maal, met ’t stellig voornemen ’t allereerst dezelfde soort beenen knoopen te koopen, voor ’n winkel stil, aarzelde en liep verder. Beenen knoopen — nóu...! Christus, hij was z’n hersens kwijt! Als-ie niet oppaste, vloog-ie met geweld in de lamp...

Bij ’n Littfas-zuil, op den hoek der Unter den Linden, verdrongen zich menschen. Onverschillig, elk van z’n gebaren berekenend, las-ie de theaterbiljetten van ’t „Deutsches Theater”, ’t „Lessing-Theater”, den „Wintergarten”, ’t Circus Busch — of-ie zich 'n keus voor den avond wou doen, draaide lanterfantend met de ronding van de zuil mee, en bekeek ’t roode plakaat met ’t opschrift ÏOOOMARKBELOHNUNG! en de beschrijving:

Ich bleib dir

4 + 4

B.

Met de handen in de zakken, klam-heet over ’t heele lichaam, paskwillig-gewild ’n walsdeun tusschen de tanden fluitend, slenterde-ie voort zonder 't bewustzijn om de gloeiende zonne-branding te mijden.

In ’t nog niet druk bezocht Kaufhaus, met z’n houding geen raad wetend — nog nooit was-ie in de blousen-afdeeling geweest — je traineerend kuieren en loeren leek op ’t gedoe van ’n ouwen heer, die op de ontdekking van ’n knappe, jonge verkoopster uit was! — vond-ie Betty nergens, en toen-ie eindelijk met de bleuheid van ’n gymnasiast aan wat collega’s van ’r, om informatie vroeg, giegelden ze met de aanstellerij van bakvischjes, door ’n vreemde aangesproken. Nee, ’n juffrouw Zubransku kenden ze niet, hadden ze nooit van gehoord, werkte misschien

227