Duczika

tenis had z’n buien, maar bij u weet iemand heelemaal niet uit welken hoek de wind blaast... Daar sloof ’k me voor uit, daar denk ’k u plezier mee te doen...”

Ze praatte zoo spijtig-teleurgesteld, dat-ie zich verontschuldigde. Hij had zich ineens weer onlekker gevoeld. Hij zou den dokter *ns raadplegen, ’t Kon ’m plotseling overvallen...

In den tuin begon-ie als ’n opgesloten beest op en neer te stappen, rondom de vlechtwerken der perken, van de schuur naar ’t aanlegsteigertje. Even stapte-ie in de wherrie, wierp de prop papier in ’t water, zag ’r met ’t witte schuim van ’n Stem-dampfer, die passagiers op had genomen, wegdrijven, en opnieuw doorhaastte-ie de paden, de handen op den rug, de lippen snauwend geplet. Hier wachtte-ie z’n noodlot niet af. Aan polsen en voeten gebonden, leverde-ie zich niet over. Nathan Stief zouen ze gauw genoeg „ontdekken”, de stommelingen! En dan?... Een, juist één wist van dein manchetknoop. Die eene was in Berlijn, in ’t K a u f h a u s. Die had duizend tegen een de krant of de aanplakbiljetten, de rooie, op de Littfas-zuilen gelezen. Ze las ze altijd. Ze was gek met de sensatie-lektuur in de kranten. Daar smulde ze aan. En ze zou ’m na z’n grofheden in ’t portaal, z’n bruut optreden, zoo al niet dadelijk verrajen, toch minstens en zeer stellig verdenken — ’r met Laurie en de meisjes over spreken, als ze vanavond thuis kwam...

Hij pakte den eersten trein naar Berlijn, zonder verder tijd te verliezen. Tante Toni kon ’t zonder hem af. Maling had-ie aan haar en de rest. Christus, de gedrochtelijke leugen, dat-ie gemoord had om te stelen! Christus, ’t niet meer meester zijn van ’t geheim...

Juffrouw Treibitz geloofde ’m niet, toen-ie vertelde, dat-ie voor dringende zaken even heen-en-weer naar Berlijn moest, dat-ie niet voor 't eten terug kon zijn. Dat möcht-ie niet doen. Niet uit respect voor den overledene, niet voor de familie, die ’r wat achter zou zoeken. Of-ie niet aftelegrapheeren wou...? Iedereen moest begrijpen, dat je onder zulke omstandigheden... Hij antwoordde verward, afgetrokken, beloofde zich te zullen haasten — zat ’n half uur later in den trein. Met ’n nieuwe, aan ’t station gekochte krant. Daarvan verslond-ie ’t bericht op de binnenpagina, zoolang-ie alleen in den coupé was en verscheurde ’r tot ontelbare snippers, die-ie uit ’t raampje wierp. Ik doe krankzinnig en idioot — waarom doe ’k ’t? — anders zou ’t me niet invallen ’n krant te verscheuren — ’k dwing ze, om op

226