Duczika

moeheid, dreef-ie op den rug, bewoog slap de handen, om niet door de zuiging van ’t water meegevoerd te worden. In godsnaam, dacht-ie, dat ’s ook 'n oplossing. Poldi zal zich met de huur geen raad weten — en Duczi zal ’n paar dagen, als de anderen 't niet opletten, over me huilen... En exit... Exit...

Voor den tweeden keer in dien jakker van uren, de kolking van gebeurtenissen, indrukken, afmattingen, schudde-ie 't zich niet verzettend beeld van ’t blouse-naaistertje wrokkig van zich af. ’r Bolde ’n kramp om z’n hoofd, de toppen van z’n vingers werden wit. Stoer en onvermoeibaar zwemmer als-ie was, begon-ie ’t op te geven. Toen, schijnbaar-dichtbij, bitser van aanslag door de draagkracht van ’t watervlak, klonk ’t geblaf van een, twee, drie honden. Daar was de oever. Dien kant moest-ie uit. Als-ie ’t geluid niet gehoord had, zou-ie ’t werktuigelijk uitspreiden van armen en beenen hebben opgegeven — nu hijgend, met de dorre lippen op ’t water, blazend en kreunend, hield-ie vol, en toen-ie eindelijk grond onder de voeten greep, moest-ie ’n poos blijven waggelen, om op verhaal te komen.

In de wherrie, nog altijd door den nevel omsluierd, bleef-ie languit liggen, den colbert om zich heen. Luisterend naar ’t geklots van ’t water, naar 't fluiten der vogels, 't eentonig gewrijf van de spanen, voelde-ie de aan dringende, behaaglijke warmte van de dampen inzuigende zon. ’t Was ’n harde dobber geweest, om z’n haggie te bergen — nu rustte-ie als 'n koning uit... Den heelen dag luierde-ie aan een stuk door... ’t Prieel kwam-ie niet uit... En als tante Toni, die natuurlijk krokodillentranen zou huilen, ’m verveelde, te larmoyant dee, smeerde-ie ’m in de boot...

Over zeven — of-ie ’t nauwkeuriger had kunnen afmikken! — landde-ie bij 't steigertje. Van ’t boerenbrood met de versche eitjes, at-ie met geeuwhonger, juffrouw Treibitz, die zich evenmin onbetuigd liet, die de jaren puriteinsche onthouding aan vingerdik-besmeerde boterhammen wreekte, driedubbel de loef afstekend, ’t Smaakte alles kostelijk, ’t brood, de boter, de kaas. In ’n stemming van opgewektheid, die ’m haast liet neuriën, harkte-ie de grintpaden bij, rookte-ie bladluisjes in onmacht, knipte-ie uitgebloeide geraniums af, voerde-ie de kippen en haalde ’t leghok leeg. Hij wist nog niet of-ie verder zou studeeren — hing van oom’s uitersten wil af, maar als-ie ’t dee, verpestte-ie z’n longen niet langer met de stof van ’t Berlijnsche asfalt, sleepte-ie Duczi naar de Mügelsee, Duczi, Duczi... om bij te

223