Duczika

Treibitz, die geen oog toe had gedaan, hoorde 'm, vroeg angstig wie 'r ging.

„Ik hou *t in de logeerkamer niet uit! Daar is 't om te stikken”, fluisterde Erich tegen *r deur op: ,/k ga n eindje roeien...” „Zal ik niet eerst koffie zetten?”, drong ze aan, bereid 'i bed uit te wippen — 't was bij die hette, de onrust van de honden, die anders niet kikten, 't gezoem van de muskieten, die je dwongen onder je laken te zweeten, niet te harden.

Nee, hij dronk zoo vroeg geen koffie. Als-ie terugkeerde tegen *n uur of zeven, graag...

Zelfs Hector, de nerveuze, kwispelstaartte, toen de jonge student met de karwats in de hand, op ’t hok toetrad. Dol en razend, holde 't dier de beschermende perken rond, vroolijk blaffend stoof-ie met de andere Newfoundlanders de gang door en den weg op. 'n Kwartier bleef-ie met ze buiten, toen maakte-ie de boot los, stak van wal. De spanen klokten smijdig in 't water — de tuin en 't huis dreven af — de builend-warrelende damp omschutte de wherrie, volgroeide de volkomene eenzaamheid. Hij was alleen, voor niemand zichtbaar, alleen met 't aanzilvrend tjilpen der vogels. Bang te verdwalen, de riemen door z’n pijnlijken duim moeilijk hanteerend, belust op 'n stilte zonder stoornis, na 't hatelijk gedoe van den korten nacht, wierp-ie 't anker uit. De boot dreef even met den stroom mee, lei onbewegelijk.

*t Hoofd op de handen, tegen de leuning van den stuurstoel gestut, keek Erich naar ’t gewiegel der spanen, naar 't gronderig karnen van 't water-segment, naar den warmen, den adem beklemmenden nevel.

„Ik heb”, zei-ie hardop — in ’n drang de eigen stem te hooren —: „ik heb iets, dat me hindert, dat zich telkens aan me op-dwingt — anders zou 'k me zooals altijd voelen...”

Hij bazelde. Hij beweerde nonsens. Hij wist, dat-ie niet dat had willen zeggen, dat z’n gedachten naast de zotte woorden, die z’n tong had meenen te moeten uiten, stonden, dat-ie met zichzelf komedie speelde, dat-ie midden in ’n zin bleef steken, om ’t getob in ’m — te beliegen... Dat dee ’m de nagels in ’t vel van z’n voorhoofd persen... Uit ’n drukkende droom werd je wakker — uit dit niet... Als je jezelf afvroeg, is ’t gebeurd — is ’t waarachtig gebeurd — kon je enkel kreunend knikken... Bestond ’r ’n geweten?...Was ’r ’n doorsnee-geweten?...Christus, de onzin!... 'n Man, die z’n vrouw met ’n mes had gestoken, gaf zich na 'n paar dagen bij de politie aan... 'n Fabrikant, die z’n

221