Duczika

slaap, terwijl je in ’t smerig Berlijn, met z’n onnatuurlijk bestaan, eerst om dezen tijd goed wakker werd. Hij bleef minstens liggen tot tien, elf. Eerder zou tante Toni met de meisjes ’r niet zijn. Om door niets, niets gestoord te worden, dacht-ie aan Duczi, die nou natuurlijk nog op zat, aan ’t madonna-kopje achter de naaimachine met ’t snorrend vliegwiel, de grappig-stampende naald, ’t bevend klosje garen*— hoe dikwijls, ontelbaar-dikwijls, genoegelijk-dikwijls, had-ie ’r niet naast gezeten... — en sliep in, weldadig en diep bij de zoelte van *t open venster, ’t Leek of-ie volle, rijpe uren geslapen had, of-ie zoo weer op kon staan, toen-ie wakker werd. Maar ’t was t uiten nog donker, en toen-ie, geprikkeld door ’t jenken der honden ’n lucifer afstreek, om op zn horloge te kijken, zag-ie dat 't pas half twee was. Vervloekt, vervloekt, dat de lastige krengen je in ’t begin van den nacht porden! 't Raam sluitend, wat de dieren, gewend bij oom, aan 't voeteneind van ’t bed te liggen, minuten dee blaffen, probeerde-ie opnieuw in te maffen. Ongeduldig woelde-ie van links naar rechts, telde-ie z’n ademslingeringen, de bedomptheid van de kamer, de ouwbakkenheid van ’t bed, t om ’t kwartier slaan van de gangklok, 't satansch gemier van de Newfoundlanders, die óf aan andere honden ’t teeken gaven te keffen, óf de kettingen rinkelend berukten, óf huilden, óf de planken voor 't hok met de nagels bewroetten, maakten 't vergeten van de dingen, die z’n hersens doorspookten, de werkelijke en zich tot koortsige visioenen verklittende, onmogelijk. Tweemaal stond-ie op, om ’t venster weer open te smijten, om ’t: hoofd in ’t kommetje lauw water te spoelen — den derden keer bleef-ie op. Hij had genoeg geslapen, viermaal sedert den vorigen ochtend. Christus, hóéfde je met geweld tien uur in ’n nest, dat een-, tweemaal per jaar gelucht werd — Treibitz sloofde zich uit! — te blijven liggen?... Had-ie in Berlijn niet nachten aan een stuk doorgewerkt en had-ie den volgenden dag niet zoo opgewekt als ^fn hoentje college geloopen?... Half vier. Even 'r voor. De dag traagde over 't water, dat dampte en mistte en in 'n teedere mysterie besloten lei. 't Zou, dat voelde je, gloeiend heet worden, misschien nog ondragelijker dan gister. Zoo, nu kleedde-ie zich aan — wat ’n lollig matineus gedoe — herinnerde ⁵m aan 't uitstapje in z’n eentje naar Wannsee, na de glorieuze fuif met Laurie en de meisjes! — nou liet-ie de beroerlingen op den straatweg uit, en als Hector zn tanden liet zien, kreeg-ie n pak met de hondenzweep. Op z’n teenen liep-ie voorbij de sterfkamer. Juffrouw

220