Duczika

denaren van den jood doen snuffelen, ze de kantoorboeken en stapels akten laten verifieeren... Daar hielp-ie 'n handje bij...

Uit de middenla nam-ie 'n gaaf velletje postpapier — oom had de gewoonte op de blanco-achterzijden van ontvangen correspondentie, die-ie weer netjes in tweeën vouwde, zakelijke mede-deelingen te doen — en schreef 'r vlot op los:

De Heeren Semmy Lubinsky & Comp.

Lombard und Lagerhaus.

Berlin. N.

Mijne Heeren!

„Tot mijn leedwezen moet ik u meedeelen, dat mijn oom, „de heer Ludwig Schüler, hedenmorgen vroegtijdig overleden is. „Conform de tusschen ons gepasseerde akte, geef ik u van dit „overlijden nog heden kennis. Het spreekt vanzelf, dat zoowel „de testamentaire bepalingen als de naam van den exécuteur-„testamentair mij nog onbekend zijn. Het bedrag van het u „verschuldigde zal vermoedelijk binnen enkele weken, tegen „overhandiging van het accept, terugbetaald kunnen worden. „Met verzoek mij ontvangst van dezenbrief hierheen teberichten".

Hoogachtend

Erich Schüler*

Friedrichshagen, 23 Augustus.

Villa „Daheim".

Rustig sloot-ie den brief in 'n enveloppe, plakte 'r 'n postzegel uit een van de doosjes op, en liep den tuin in, om gelijktijdig de onrustige honden uit te laten. Maar Hector, de kwaadaardig-waakzame, bliefde ’m in 't donker niet te kennen, gromde dreigend, stak door z n onwil de twee andere aan, maakte ’t loshaken van de kettingen onmogelijk. En dan, als ze eenmaal vrij waren, kreeg je 't grootste gescharrel, om ze weer vast te leggen. Treibitz moest 'r morgen zelf maar voor zorgen...

Alleen den straatweg bestappend, wandelde-ie zoolang tot-ie 'n brievenbus gevonden had, kuierde op z’n gemak terug. In de tuinkamer rookte-ie nog 'n paar pijpen, las de heele avondkrant, en lei voor twaalf uur in 't muffe bed van de logeerkamer, waarop de teringachtige Jettchen gister had liggen rusten. Merkwaardig hoe de buitenlucht op je inwerkte! Hier kreeg je vanzelf gezonden

219