Duczika

z'n boord aan, en bleef, om duidelijk te toonen, dat-ie geen gesprek wou, 't biljet met 't 'n pijp rookend zwijn en 't onderschrift:

Eisbeine, Wurst, Schinken und Speck,

Rippen, Braten und Ohren,

Wenn ich das höre, lauf ich vor Schreck,

Ach, wär ich nie geboren!

Und doch bin ich stolz, was kann da sein,

So etwas liefert doch nur das Schwein,

dwaas-lang bestaren. Z'n bier dronk-ie in een teug leeg — de varkenskotelet met de groenten en aardappels liet-ie voor de helft staan. Smaakte 'm niet. De matroos met z'n maische gezondheid, die 'n tweede portie van 't zelfde genomen had en de heele aardappels, zonder ze te brokken, in z'n mond stouwde, hinderde 'm, prikkelde 'm, ergerde 'm door z'n eetlust en z'n gesmak. De opmerking over de krabbels in z'n hals, stoorde 'm in z'n veilige sterkte. Je stikte door de bedomptheid, den schemer, de vadzige etenslucht. Achterover leunend, de litteekens weg onder 't zwikken der kin, sloot-ie 'n oogenblik de oogen, bezoog z'n sigaret. Nee. Hij kon niet naar Duczi. Ze zou zeker en minstens 't zelfde opletten, ook vragen wat-ie aan z'n duim had en wie 't haar bij z'n linkerslaap — 't gloeide — 't moest zichtbaar worden — weg had gesneden...

„lm strammen Hund wird jeder Gast, welcher schläft, auf die Stirn gestempelt!", zei de matroos schuddebollend van plezier en z'n zongebruinde hand wees naar 'n bord aan den wand, waarop dezelfde woorden stonden.

„Ja, ja", glimlachte Erich, glad-weg schrikkend door die stem in z'n denken — en hij betaalde. In den eetkelder hardde-ie 't niet langer en buiten, in de hel van de Chausseestrasse met 'r stofwalmen, trams en reutelende auto-bussen, overviel 'm dezelfde lichaams-beuheid, die 'm op z'n bed had laten inslapen, 'k Ga naar buiten — 'k ben ziek, zei-ie, op 'n tram springend. Bij 't zoeken van ^#n 10-pfennigstuk kreeg-ie 't telegram weer in de handen, herlas 't, vond 't 'n uitkomst. Hij dee 't beslist. Hij pakte den eersten, den besten trein aan 't Station Friedrichsstrasse. En... En... 't Weerlichtte 'm door 't hoofd... Ezel!... Warkop! Beter bewijs dat-ie niet in Berlijn was geweest op 't uur en den dag, dat Semmy Lubinsky... — beter kon-ie niet leveren! Van uit de villa Daheim, aan de Mügelsee, dadelijk na aankomst, zou-ie brieven aan Poldi, Laurie, Duczika en aan

210