Duczika

van de zon, liep-ie willoos, verkeerd uitwijkend, te moe om over wat dan ook na te denken, naar z’n kamer. Goddank, Poldi had dagdienst. Goddank, niemand over ’m, bij ’m. De ratten zaten nog in de kist. Hij was alleen. Alleen in de stilte. Alleen met z’n reddelooze uitgeputheid, z’n neergeknotten wil, z’n afgebeuld aanvoelen der dingen. De open-schuinende balkondeuren schoof-ie dicht, en in de rommel-keuken, waar Poldi met de halters scheen getraind te hebben, waar de ontbijt-herrie nog net zoo op de tafel slierde, als-ie ’r achtergelaten had, dronk-ie met wilde gulzigheid ’t eene glas water na ’t andere. Toen, met dezelfde onleschbare dorst, floepte-ie ’n fleschje bier in één zuiging leeg, lei de bus sardines in den gootsteen, beitelde de blikken doos met ’n ouwe nijptang open, liet ’r de olie uitdruipen, duwde de visschen tot moes door ’t rooster, en eerst toen-ie ’t metaal plat had gemept en onder in den vulnisemmer verstopt, en telkens weer z’n handen gewasschen, om den oliestank kwijt te raken, kreeg-ie 'n zotte sensatie van tevredenheid, smeet-ie zich languit op z’n bed. Dat was heerlijk, met je oogen toe, heerlijk, zalig. Zonder over iets na te tobben, zoo rustig of ’t nacht was, sliep-ie in diepste bewusteloosheid in, ’n half uur, drie kwartier, ’n Geluid schrikte ^#m wakker, dee ’m verdwaasd opzitten, dronken ’t dek betasten, glimlacherig-onwerkelijk over ’t absurde van ’t geval, dat-ie bij vol daglicht, aangekleed, met schoenen en al, in z’n ledikant lei, soezen. Hoe kom *k hier — wat is dat bezopen — heb ’k me zoo idioot verslapen...?, prakkizeerde-ie tot ’t geluid zich herhaalde, ’r Werd gescheld, lang, nijdig. En ineens wist-ie weer, stond-ie gespannen-starend, z’n adem inhoudend, onbewegelijk, naast den vensterlap. Wie ’r ook was, hij hield zich niet thuis. Om dezen tijd, bij half drie, werd nooit gebeld... Z’n schoenen uitsloffend, berekend-voorzichtiger dan op den zolder van ’t Lombard & Lagerhaus, schuifelde-ie op z’n kousen 't portaaltje in, om door ’t kijkgat van de deur te loeren wie 't geweest was. In de holte van ’t trappenhuis resoneerden voetstappen — zien dee-ie niemand. Ongerust sloop-ie naar de voorkamer terug, stak ’n pijp op en dampte. Op den stoel, waarin-ie gisteravond z’n broek had zitten naaien, slap-voorover gezakt, de armen op de kniëen, de ooren in gretigste aandacht bij ieder gerucht, overwoog-ie voor ’t eerst uitgeruster, bezadigder met volledig begrip van den toestand en dien weer met z’n ongerept verstand beheerschend, hoe-ie zou handelen. De bewusteloosheid op ’t bed had ’m opgeknapt. Straks was-ie door de opwinding,

207