Duczika

van den doode heen te stappen, om den kleinen wandspiegel uit den haak te lichten, liep-ie op z'n teenen, ineens, zonder overgang voor de geringste geluiden bevreesd, naar den grooten, hollen opslagzolder. Daar, tusschen 't druilend geschaduw der buffetten, tafels, op mekaar gestouwde sofa's, voorbij de vleugels en piano's, dicht op 't gesloten houten hek met de stapels koopmansgoederen, bekeek-ie zich in 'n geslepen penantspiegel. Hij zag 'r uit als altijd. Enkel z'n boord was verhavend en in z'n hals roodde 'n vurige plek. Niemand zou 'm nakijken. Geen sterveling. Ondenkbaar. Ónmogelijk...

't Kraken van 'n kast dee 'm trillen, schichtig naar den donkeren hoek van de piano's met de witte etiketten staren. Toch bleef-ie kalm voor den spiegel z'n vest gladtrekken, z'n colbert dichtknoopen, z'n laarzen met 'n stuk gonjelap schoon slaan, 'r Was öf iets in 'm gebroken, geknauwd, öf 'r was niets, dat 'm zelf, van dichtbij, persoonlijk raakte, gebeurd, 't Zachte dreunen van 't huis, bij 't voorbijstoomen van 'n trein over de „Stadtbahn", dreef 'm als 'n gewoon nieuwsgierige, als een, die zich over de beving van de dikke muren verbaasde, naar 't spinrag venster. De roetige daken van de spoorwagons gleden benee in de kromming voorbij. De ombuigende rails leien als glinsterkabels over 't bruin-molmige steengebrokkel. Zwart en log stak de overzij-fabriek 'r cementen voorbouw in de weekblauwe lucht, nauwlijks 'n smal, soepel hemelpad sparend.

Zich omdraaiend om de deur uit te gaan, sloeg-ie woest-driftig en met 'n niet te bedwingen schreeuw van zich af. 't Vlindertje, dicht langs z'n oor gevladderd, stuiptrekte met 'n vernielde vlerk over den stof stuivenden vloer.

Voorzichtig voortsluipend, stap na stap, sloot-ie de zolderdeur. In 't zonne-dartelend kantoor keek-ie nog even rond of-ie niets vergeten had. Nee, niets. Semmy Lubinsky's vettig kantoorjasje raapte-ie van den grond, omdat-ie zich verbeeldde dat 't zoo moest — 't bekauwde brokje Noblesse met 't half-verkoold bandje trapte-ie onder den lessenaar, omdat 't hinderde — 'n paar verdoolde snippers smeet-ie in 't zeurig-smeulend papier-vuur, omdat-ie niets anders kon — en als 't niet zooveel gerucht zou hebben veroorzaakt, zou-ie de andere, nog niet neergelaten jalouzie op dezelfde hoogte van die bij 't schrijfbureau hebben laten zakken, omdat dat slordig-ongelijkmatige z'n aandacht trok, 'm dwars zat, 'm prikkelde.

Met den deurknop van de buitendeur in de hand, luisterde-ie

204