Duczika

cTr uit! D’r uit!... Jij na de politie, ik na de politie!... Daar gane we werk van maken, op slag, nog voor 't eten!... As jij je op me wil wreken, zwendelaar, as jij me ’n hak wil zetten, omdat je accept al maanden over z’n tijd is, omdat je scheel ziet van zorg, mot je vroeger opstaan!... D’r uit!... D’r uit!"

,,’t Is goed”, zei Erich, onwillekeurig voor ’t bevende, lijkwitte mannetje terugwijkend: „we zullen zien...”

Twee, drie stappen dee-ie naar de deur — toen zag-ie niets meer.

„Zoo de vader zoo de zoon!”, krijschte Semmy Lubinsky 'm na: „de vader ’n dief, ’n flesschentrekker, de zoon ’n struik-roover!... Je vader heit je 't voorbeeld gegeven, om menschen in d’r ongeluk te storten... Binnen ’t kwartier klaag ’k je an, wegens afpersing!... Je vader...”

Meer bracht-ie ’r niet uit. De vuist van den student sloeg ’m met zoo’n kracht tegen ’t gelaat, dat-ie achterover tuimelde en den stoel met zich meesleurde.

„Moord! Hulp!”, gierde de woekeraar, zich oprichtend en naar 't venster toe-tastend.

„Ploert! Ploert!”, schreeuwde Erich, te dol van drift om zich te beheerschen: „ploert, laffe ploert!”

Met de linkerhand hield-ie den zich met trappen verdedigenden eenoog bij de strot. Hij wist niet wat-ie dee. Hij had ’n misvormd hoofd, waarlangs bloed gudste, ’n onmenschelijk hoofd, onder zich, beukte 't razend tegen de vakken van ’t schrijfbureau. De worstelende, zich dierlijk-brullend verweerende sjag-geraar klauwde z’n vingers in ’t vleesch van z’n hals, trok 'm klitten haar uit de slapen, beet ’m in ’t vleesch van z’n duim: hij wurgde vinniger, helscher, waanzinniger en toen ’t stuiptrekkend lichaam zich op poogde te richten, mokerde-ie nog eens en nog eens met de sardinebus, die-ie niet los had gelaten.

„Zoo, ploert!”, praatte-ie hijgend, en in z’n kokende drift gaf-ie ’t niet meer bewegend lichaam op den grond ’n schop: „zoo had ’k je eerder moeten trakteeren...”

’t Uit z’n vest gescheurd halfhemd duwde-ie recht, de van z’n pols gewrongen manchet griste-ie van ’t zeil en den bij de worsteling gevallen hoed oprapend, liep-ie naar de deur. Zonder om te kijken, door de overschuimende woede, dat-ie de adder nog erger z’n bekomst had moeten geven, beheerscht, met de trilling van arm- en rugspieren in nagloeiende tinteling, ongevoelig voor de beetwond in den duim en de sniidende pijn, waar ’t haar uit

201