Duczika

Erich aarzelde. De heele dag was op die manier voor de weerlicht. Zóó naar Duczika gaan, zóó miserabel-opgewonden met ’r blijven praten... Nee... De last móst van ’m af, hoe dan ook... De half open geduwde deur trok-ie weer dicht, en met ’n bloedrood gezicht door de opwinding van ’t zoo moeten bedelen, sprak-ie Lubinsky’s glimmenden rug toe.

„Moeten we zoo van mekaar...? Ik wil wel bekennen, dat ’k me n beetje anders had kunnen gedragen — dat ’k u voor ’t hoofd heb gestooten — dat ’k aanleiding gaf...”

Hij kwam ’r niet uit. Hij stikte. De quasi-houding van den eenoog, die met ’n verbogen kammetje voor den kleinen wandspiegel z’n toilet maakte, die met speekselsmakjes ’n scheiding in ’t rul-weerbarstig peper-en-zout-haar trachtte te dwingen, maakte je praten onmogelijk.

De eigenaar van ’t „Lombard & Lagerhaus” snoof door z’n neus. ’t Ontredderd doen van den jongen student, die als ’n schooljongen hakkelde en wiens lippen zoo bevend vertrokken of ’r ’n grienbui op komst was, kikkerde ’m op, stemde ’m zoo niet tot meelij dan toch tot zekere behagelijkheid.

„Waarom?”, vroeg-ie met wakkelende toeschietelijkheid in z’n stem: „is u 'n maand weggebleven zonder ’n briefie te schrijven, zonder hier an te kommen?”

,,’k Wou iederen dag, maar 't lukte niet...”

„Zoo... Zoo-zoo...”, zei Semmy, ’t kammen der haartjes, dat de schouders en den kraag van z’n gekleede jas met stuifsel belei, hervattend:   dat ken u ook niet lukken, as u mijn vergeet, om uw geld an messies te spendeeren...”

„Als u dat denkt”, verdedigde zich Erich onvast: „vergist u zich...”

,,’k Heb u toch Vrijdag met ’n blouse-naaistertje gearmd zien loopen”, glimlachte Lubinsky, oolijk met z’n oog knippend: „dat neem ’k u niet kwalijk — ’n jonge man mot wat hebben en ’k ben zelf ook niet van steen — maar dan mot u mijn niet as vuilnis behandelen... Dan is u an ’t verkeerde adres... Na, ik wil uw ongeluk niet — ik wil niemand z’n ongeluk. Kom u d’r in... Ga u zitten, dan zal ’k ’t voor deze keer nog is door de vingers zien, maar ’k: waarschuw u, dat as u ’1: nog is uithaalt, as u weer Gods water over Gods akker laat loopen, ’k uw oom anspreek of ’n plainte indien...”

Met de loupe in de hand doorzocht-ie den stapel door Nathan Stief alphabetisch geordende acceptformulieren, die ’s nachts in

196