Duczika

advocaten — noem ze zoo krom, zoo scheef as je wil! — allemaal menschen, die zich weten te gedragen, die geen onvertogen woord spreken, as ik de accepten blief te verlengen... Geen zou ’t in z’n hersens krijgen me voor „ongeluk” uit te schelden... Dat komt, omdat u...” — hier liet-ie ’t „je” weer glippen — van uw teenen tot uw haar ’n antisemiet ben...”

„Laat ’k nou maar betalen!”, verzocht Erich zich ’t voorhoofd drogend — ’t was om gek te worden van de hette, die van de muren droop: „hier liggen vijftig Mark en wees zoo vriendelijk ’n nieuw acceptformulier in te vullen... Den eersten van de volgende maand zal ’k precies op tijd zijn...”

„Denk ’r niet an...”

„In de akte zijn we toch overeengekomen...”

„Klaag u mijn an!... Sleep u mijn voor ’t gerecht...”

„U houdt me toch altijd vast, meneer Lubinsky...”

„U vast?... Aan wat?... Heeft u mijn ’r niet in laten vliegen?... Ben ik niet door u opgelicht...?”

„Wel Christus!”, stoof Erich op.

„Laat u Christus 'r buiten — ik roep ook niemand an!”, sprak de woekeraar met ’n verveling over z’n geschonden gelaat of ’t gesprek ’m dik-op de keel uithing: „u mag de rente betalen — u mag ze niet betalen—ik mot ’r vandoor—ik heb ’n afspraak...” „Dus u hernieuwt niet?”, zei Erich, zich duizelig aan ’t be-taalplankje staande houdend — ’t zweet riggelde ’m in den nek — langs z’n borstharen kroop ’n verstikkende, stekende broeiing op — de zenuwangst dat de geldschieter ’t verdraaide, dat de kogel door de kerk werd geschoten, deed ’m met dorre, moeilijk-bewegende tong praten:” „...u weigert ’t positief?”

„Bij mijn en bij uw gezond”, antwoordde Lubinsky kort maar stellig — hij weigerde natuurlijk niet — hij weigerde alleen als ’r dringend gevaar was: hier most de „bretaliteit” worden afgeleerd — vuil water bij vuil smijten was niet van z’n gading, niet z’n belang.

„Goed”, gromde Erich, ’t geld opstrijkend: „dan ga ’k nog vandaag naar oom Ludwig en vertel ’m alles... Op me knieën voor je kruipen doe ’k niet... Adieu!”

„Adieu! Goeie reis!”, zei Semmy Lubinsky onverschillig z’n gekleede jas aantrekkend. Hem z’n zorg. Kwam niks van. Toch riep-ie den student nog even na: „Nou ziet u wat u met dwarsheid bereikt!... As u me hóógst-fatsoenlijk verzocht had, op tijds verzocht, zou ik u de keel niet ^Cgesnejen hebben... Adieu!”

195