Duczika

zoo heftig, dat ’n aantal nikkelstukken over den grond tolden: ,,’r komt ’n end an je dreigementen! 'k Ben niet van plan je slaaf te worden, ongeluk van 'n kerel!”

„Mijn slaaf, mijn slaaf!”, krakeelde Semmy Lubinsky: „heb ik je angehaald... 's Kijken wat de opinie van je oom is!, ’k Laat me daar schelden op me eigen kantoor!... As je d’r binnen de tien tellen niet uit ben, telefoneer ’k politie, kwajongen, aap van ’n jongen, om iemand die je ’n weldaad bewezen heeft, as ’n stuk vuil te beleedigen!... Leen geen centen op ’n testament, dat, ja, in de lucht hangt!... Loop niet met meissies gearmd bretaal-weg te kuieren, in plaats je verplichtingen na te kommen!... Dat speelt op!... Dat gaat as ’n krankzinnige tekeer!... Dat rent met z’n stommen kop tegen ’n muur!... As ’k ’t iemand oververtel gelooven ze me, bij God, niet!...”

Z’n praten werd tammer en ook op Erich’s gezicht begon de storm te bedaren. Nooit zou oom Ludwig, die nog pas gister tegen 't maken van schulden georeerd had, ’t speculeeren op z’n dood vergeven. Als-ie de verdomde akte onder z’n levende oogen kreeg, de akte die van on voorwaardelijke betaling binnen 'n week na ’t overlijden van den rentenier Ludwig Schüler te Friedrichshagen sprak, was alles glad uit, hoefde je ’r niet an te twijfelen, dat tante Toni en de kinderen aan ’t langste eind trokken, of dat de een of andere sullige liefdadigheidsinstelling... En dan...

Bukkend om de geldstukken op te rapen, overdacht-ie de situatie in 'n tuimlende koorts van wikken-en-wegen. Liegen dee de jood niet. De enveloppe had-ie in de tuinkamer gezien. Als ’t tot ’n catastrophe kwam, bleef-ie misschien zoo naakt als Pol... Liever de ploertige grofheden slikken, dan 't tot ’n uiterste drijven...

„II laat iemand ook zoo beroerd lang wachten”, grommelde-ie, bereid te retireeren: „Vrijdag kon ’k verkassen... Vandaag...” „En wat zou dat?”, viel Lubinsky ’m met ’t lekker gevoel, dat-ie domineerde, dat de ander zich gepast begon te vernederen, in de rede: „is jouw gang 'n doktersgang?... Ben je de vorige maand niet heelemaal onder water gebleven...?”

„Toen had ’k ’t niet...”

„Gaat mijn niet an...”

,,’t Eenige wat je bij oom Schüler bereikt, is dat-ie z’n handen radikaal van me aftrekt, en dat je naar ’t geld kan fluiten... Schieten we een van twee daar mee op?...”

13    193