Duczika

ras, met nander lichaam — een, die van gezondheid bloeide — een met ’n dikken, botten schedel, maar met 'nslank-op, natuurlijk lijf en 'n blonden kop, waarbij je den antisemiet rook. Daar kon je je niet bij vergissen. Dat wist je op den tast. Van z’n jongste jeugd in Breslau af, toen z’n doofstomme vader 'm met teekens en manuaal 't berusten leerde, had-ie gebukt waar-ie most bukken, zich verweerd en van zich af gebeten, als 't bijten ongevaarlijk was. De superioriteit van „christen” jongens, te stom om voor den duvel te dansen, maar zonder blok-van-afkomst aan de normaal ontwikkelde beenen — de suprematie van de anderen, die je met al d'r vrij gezindheid hoogstens duldden, die vroeg of laat toespelingen maakten en alleen je gezelschap zochten, as ze je noodig hadden, of as ze, wormstekig geworden, door d'r eigen rasgenooten op 'n afstand werden gehouden — haatte-ie met den haat van 'n klein door 't leven geteisterd joodje, 't Zat 'm niet in 't geloof — geloof, nog!, of 'r vandaag verschil, om je druk over te maken, bestond! — 't zat m in de soort. Nooit zou-ie zich in gezelschap van blonde, stevige, frissche, spier-sterke mannen thuis hebben gevoeld. Kon niet. Was averechts. Liet zich niet dwingen. Je zag *t an de joden in Berlijn W^., de gammers, die as ze zich voor God weet wat 'n onzin lieten doopen, toch weer met gedoopte joden trouwden... Nee. Je lei geen brug van Pontus na Pilatus. Hij, in 'n uniform van 'n Garde-regiment — as officier! — was net zoo ondenkbaar, as zoo'n ander — met koopmansverstand — op zijn stoel...

Van af 't moment, dat Nathan Stief 'm den lenigen, kloeken Erich Schüler als klant had bezorgd — van af 't oogenblik dat de akte en 't accept waren geteekend, had zich bij 't misvormd Breslauer manneke de wrok gezet. De geen pardon gevende heldergrijze oogen van den jongen student, die 't zelfbedwang miste om 't juk te dragen, werkten als 'n roode lap op Semmy's door kleinigheden te hitsen wreedheid. Bij wat toenadering zou-ie zich misschien uiterlijk-goedig hebben getoond — nu wou-ie de sterkste zijn, hield-ie 'm tusschen de vingers, had-ie 'r plezier in tyranniek heerschertje te blijven.

,/t Is goed”, zei Erich, die den uitval van den eenoog met verbeten woede over zich heen had laten klotsen: „dan vernieuwen we ^ft accept niet, dan moet je je gang gaan...”

,/k Heb je oom a.1 geschreven!”

„Voor mijn part schrijf je aan tien ooms!”, schreeuwde Erich door *t dolle heen, en met z’n vuist bebeukte-ie de betaalplank

192