Duczika

lachjes besprongen, ’t Vette kantoorjasje zette zich te rimpel, te slobberwijd om de schurkende pret van de wrikkende schouderbladen te verdragen. En 'n geluiden, die ’t tanig halsje tusschen de punten van ’t boord proestte! ’t Klukte, smakte, slobberde met keelschraapjes en kuchjes, dat de dartele stofjes in de montere zonnebaan vluchtten en buitelden, draaikolkten en stoven, of de wieken van ’n molen ze dreef. Soms met ’n kirrend slijmlachje, den ander op ’n interruptie antwoordend, zei-ie ’n giegel-hakke-lend: „ja!”, maar dan weer opnieuw grunnekend en lodderend, schater-kefte-ie 't uit, en in de kleine, donkere grot, tusschen de hideuze kaken, glitterde ’t goud van de brug, die de vernielde tandstompjes aaneen reeg.

Erich ziedde. In de niet te verdragen warmte van zolder en kantoor, steeg ’m ’t bloed naar ’t hoofd, ’t Plezier van ’t gruw-leelijk ventje, ’t paarse lachsnuit, ’t zwabberend ooglapje, ’t geschud van 't etensbuikje in ’t openspalkend vest, ’t gewiegel der misvormde beentjes, waren niet om aan te zien. Bedwongen vloekend — de hel, dat zoo’n afzetter je op de gijntjes en intieme lol van een van z’n kornuiten trakteerde en je als kwajongen achter ’t hek liet wachten! — wit van ingehouden drift, ’t verdraaiend ’r langer getuige van te zijn, trok-ie de buitendeur open, en drentelde nerveus in de morsige gang naast de lift heen en weer. Zoo hoorde, zag-ie tenminste niet. Zoo onder-ging-ie de kwelling van ’t gehoond worden minder.

Maar Semmy Lubinsky, die met 't eene oog z’n bewegingen had beloerd, die 't pakje met de sardines en ’t uitgetelde geld als ’n sekure waarborg, dat-ie ’r niét vandoor was gegaan, beschouwde, die zich door geen zenuw-voetstappen in de gang liet jachten, en die ’r z’n draai in vond te toonen wie de baas was, rekte ’t gesprek of ’r z’n leven van af hing. Hem z’n zorg! As ’t ’m niet lustte, kon-ie werom kommen! Nog!...

Toen Felix Krüger niks meer te vertellen had, begon hij lekker-langzaam, en toen de mantelfabrikant eindelijk van de telefoon weg werd geroepen, bleef-ie met de gehoorbuis aan ’t oor traineeren, en om zich daarbij ’n logische en onvoorwaar-delijk-natuurlijke houding te geven, probeerde-ie ’t: niet meer brandend brokje Noblesse, dat met den afdruk der tand-ruïnes in ’t platgekauwd mondstuk op ’t broeiend kozijn had liggen drogen, met de vrije rechterhand, zonder hulp van de linker, opnieuw aan te steken.

’t Onbeholpen gekras van den lucifer, de stilte, ’t treiterend-

190