Duczika

twee vier plakken — ’t liefst den heelen dag en den nacht ’r bij! — dan raakte de afzetter, de woekeraar, weer in ’t gedrang

— en dan — Christus, Christus, hoe dacht-ie ’r eerst nu, na den schrik en de herrie, aan! — de enveloppe met den firmanaam op ’t bureau van oom Ludwig... Misschien dreigde de schobbejak niet langer — misschien begon-ie de laagheid, oom van ’t gebeurde met ’t accept en de akte, op de hoogte te brengen... Nee. Hij had ’r geen trek in bij Duczi op heete kolen te zitten... Eerst door 't vuil, 't zeer heenbijten... Eerst schoonschip... ’ns Kijken of ’t gedrocht, de bloedzuiger, de formeele adder, niet te temmen was... Wat duivel, als je je ’r niet tegen inzette, werd ’t ’n kanker, speelde zoon woekerjood ’n rol in je leven... Hij liet zich niet intimideeren — door geen dozijn parasieten... Hard tegen hard als ’t moest...

De straat overstekend, recht door ’t gloeiend, kokend zonnebad heen — ’t asfalt voelde week aan onder je zolen — liep-ie fluitend, onverschillig op de vervelooze poort toe. En fluitend, ouwergewoonte telkens twee treden tegelijk, besteeg-ie de wenteltrap rondom de lift, de ijzeren deuren van de benedenste kantoorlokalen voorbij, tot-ie voor die met *t meer dan gekend opschrift: „Eingang zum Comptoir. Bitte zu klingeln. Geschäftszeit von 9-6’’ stond. Bellen dee-ie natuurlijk niet. Dacht-ie niet aan. Met de handen in de zakken — de corvée! — haalde-ie de kierende deur nijdig met z’n voet open, en zonder ’n geluid te geven, den hoed op ’t hoofd, wachtte-ie ongeduldig tot ’t Semmy Lubinsky behaagde. Maar ’t behaagde Semmy, die in ’t googeme spiegeltje naast ’t vakken-bureau, met letterlijk één oogopslag den bezoeker herkend had, geenszins zich om te draaien. Kon wachten. Had geen haast. Als-ie klaar was. Most zelf as ’n gunst op ’t pietsie rente wachten...

Met den rug naar Erich toe, den grijzenden kop met ’t zwarte bandje over papieren en boeken gebogen, de schrale beentjes, de hielen tezaam, onder den stoel, bewoog-ie de loupe over ’n rekening, die z’n volste attentie had. De jalouzie bij ’t bureau, half-neergelaten, om ’t brandend zongeplas op dat uur te keeren

— streek bij z’n voeten glans-witte lichtlijnen, stram en egaal naast mekaar, en de wekker op Stief’s voor ’t eerst sinds jaren verlaten lessenaar spartel-straalde in goud-druipende vloeiing.

Gemelijk lei Erich de bus sardines op ’t betaalplankje van ’t hekje, opzettelijk-luid telde-ie de geldstukken, een voor een,

188