Duczika

staarde over 't kozijn. Niets. De binnenplaats lei log en somber in ’r walling van hoog-gaande muren, ’r Bewoog niemand. In ’r dichte schaduw-massiefheid scheen ze ’n afgrond.

„Dan was 't bij de Italianen”, sprak-fluisterde Poldi, ’t hoofd nog steeds in luistering genepen, om op 'n nieuwen smartgil verdacht te zijn.

Erich schudde 't hoofd. Nee. Van benee klonk ’t anders. Van benee kende-ie de geluiden, ’t Was op de hoogte van 't raam...

En ineens, in plotselinge ingeving, krankzinnig-gehaast, te gejaagd om te spreken, rukte-ie de broek aan, greep z’n buis van den stoel, en in Wanda’s taschje naar de sleutels grabbelend, holde-ie de kamer uit.

„Wat doe je, in Godsnaam?”, riep Poldi 'm na. Toen, omdat-ie geen antwoord kreeg, dee-ie 't zelfde.

Vijf-, zesmaal verkeerd stootend, dan bij 'n bevenden waslucifer, wurmde Erich met ’t deurslot. En bij 't eindelijk kreunend geknars van de scharnieren, zoog ’n driftige tochtwind de eigen deur toe, woei 't vlammetje uit. Ze stonden in ’t donker der gang.

„Wat haal je voor nonsens uit?”, vroeg Poldi, 'm onzeker nastommelend.

„Hou je mond!”, praatte Erich schor.

In de kamer met de door 't getocht zwakjes-bungelende, roet-stoomende lamp, zat Nathan Stief vaalbleek, verschrompeld, de eene plat-breede hand op ’t kozijn van ’t wijd-open raam, de andere in klauwing om 't los-gescheurd vest. Z’n voorhoofd stond in knoestige rimpels, z’n mond wrong, mummelde, worstelde of-ie iets zeggen zou. Zoo, toen-ie Erich zag, beukte-ie op van den stoel, en in de woest-gefolterde onmacht, om 'n verstaanbaar woord te spreken, dee-ie iets verschrikkelijks, monsterachtigs. Nathan Stief, de kleine, lomp-schoerige bultenaar, ’t bochel-kereltje met ’t plat-beenig gezicht en den goedigen honde-neus, besloeg zich den schedel, dat 't grommelend dreunde — huilde, griende, trok zich 't grijs-rossig haar van ’t hoofd — heele bossen omklitten z’n vingers — en brulde. Hij brulde. Dat was *t ontzettende, afschuwelijke, onmenschelijke, aan 't geweeklaag van ^fn gepijnigd dier herinnerend. De verkorven stembanden, die in geen jaren geluid hadden gegeven, de keel die niet kon. ’t mishandelde strottenhoofd, werden door angst, w^roede, razernij, helsche smart, opgezwiept, krijsch-bulkten als ’n jakhals met haat-spuiende oogen in woud-donkerte, huil-loeiden als ’n in eenzaamheid kermende hond, krasten als vechtende, mekaar

181