Duczika

— 'k hinder je met m’n gebabbel toch niet bij je — werk...”

„Stik!”, zei Erich, voor 't eerst na lange uren, om de ernstig-zotte toespeling op ’t naaien van de broek, lachend.

,,’k Was”, hernam Poldi, „Nietzsche” in balans op z’n hand houdend, ongevoelig voor de vriendschappelijke verwensching: „met ’n buitengewoon-merkwaardige studie, die haast als ’n paradox klinkt, over den „Zelfmoord bij dieren” bezig, *k Zal 't boek bij je neer leggen, dan kun je 't morgen of overmorgen 'ns inkijken...”

„Bij dieren?”, vroeg Erich, even niet naaiend — daar had-ie nooit van gehoord, en als Pol geen mop bedoelde, was ’t curieus.

„Bij dieren”, knikte de ander: ,,'t voor en ’t tegen bij scor-pioenen, slangen, zeesterren enz., wordt uiteengezet. Weten-schappelijk-overtuigend is de historie niet, maar ze geeft je te denken, niewaar Nietzsche?...”

„Dat moet a p r i o r i nonsens en aposteriori humbug zijn”, zei Erich, weer met stevige steken aan 't kruis bezig — ’t wijsgeerig evenwicht van den patenten kerel, die met ’n koningssnuit z’n toeterende pijp bezoog, nam 'm in de stilte van ’t gemeenschapelijk kamertje te pakken — Christus, waarom was-ie zoo krankzinnig-down geworden — was 'r iets anders dan 'n mislukte afspraak gebeurd? — was morgen geen morgen en geen nieuwe dag?...: „voor n zelfmoord is 't b e g r i p van dood en leven noodig... Nonsens!... Dat is bij geen dier te onderstellen!”.

„Ja, ja”, sprak Poldi, „Nietzsche” wonderlijk-vreemd in de oogen kijkend: „daar heb ’k niets tegen in te brengen, dat wil zeggen betrekkelijk niets... ’kHeb mezelf na de lezing af gevraagd, of je ^rt begrip van den dood bij 'n dier mag en kan uitschakelen?... In de eerste plaats heb je den doodsangst, niewaar? — dien je bij elk dier waarneemt — in de tweede plaats de razernij van je minste soort, om te blijven leven... Als ’k „Nietzsche” met 'n kat hier in de kamer opsluit, zal-ie ’t zoo uitkrijschen als wijlen z'n vader in 't gevecht met den riool-smakker... Dat is natuurlijk niet enkel vrees voor pijn of voor ’n vijand, dat is logisch en volgens alle aannemelijke wetten de angst voor den dood!... Wanneer je twee honden tegen mekaar ophitst, ’r op of 'r onder, zullen ze mekaar knauwen en bijten, niet alleen uit lust, om mekander te verscheuren... Wie 't aflegt jenkt en zal 't laatste oogenblik probeeren te vluchten...Waarom?... tLeven... Is ’t idee zelf-moord bij 'n dier, waar moord zulk n natuur-zaak

178