Duczika

Weer poogde-ie ’r te overreden naar huis te gaan. 't Eenige wat-ie ’r mee bereikte, was dat ze opnieuw stil bleef staan en zoo hartstochtelijk snikte, dat ’r zich voorbijgangers mee bemoeiden.

Toen, bang voor ’n oploopje, dwong-ie ’r in de eerste, de beste open Droschke, die voorbijkwam. Omdat ze klappertandde, telkens in krampachtige siddering de magere schouders in ’t zomersche blousje tot dicht bij ’t af slierend hoedje stiet, en dan rilde en kleumde, of de heerlijke nachtkoelte ’r bevangen had, sloeg-ie de vettige deken van de voorbank om ’r heen.

„Nou rij 'k ’n endje met je om, om je te laten bedaren”, praatte-ie ’r bewusteloosheid toe: „en terwijl vertel je... Waarom wil je niet na huis terug?... Nou?”

Ze antwoordde niet. Met gesloten oogen, de handen slap over de deken, hing ze achterover. Als niet ’t licht der lantaarns, dat na ieder schaduw-gezwalp wit-plassend aanschoof, ’r werkenden mond en ’t jagen der kleine neusvleugels grillig-schel had be-vlamd, als ’r geadem niet ’t gehort van ’n in z’n slaap na-kreunend, na-klagend kind was geweest, zou-ie zich hebben kunnen verbeelden, dat ze niet meer wakker zou worden — zoo weg-van-alles lei ze naast ’m. Even dacht-ie aan Grete Ginzel, de vrouw van den friseur — even aan Duczi, die eergister op z’n kamer, na 't zien van de prostituees in’tHotelDieTaube, na ’t sluiten der balkondeuren, net zoo aan ’r heele lichaam gebeefd en getrild had. Twee-, driemaal, dan z’n arm door den hare stekend, dan ’n kouwe hand in de zijne nemend, hernam-ie z’n aanloop, om ’r tot spreken te dwingen. *t Eenige waar ze op reageerde, was op de vraag of ze naar huis wou. Daar schudde ze ’r hoofd zoo maniakaal-onwillig, met zoo’n afkeer bij, dat scheen 'r zoo te prikkelen, dat-ie ’r stil bij werd, en ’t niet nog eens vroeg.

Ik zal ’r, dacht-ie— zelf begon-ie door z’n nog niet opgedroogd ondergoed te huiveren — ’k zal 'r, als ze zoo blijft, eenvoudig de trappen opdragen, ’r bij Nathan deponeeren, en me overtuigen welke formeele idioot 'r in dien toestand heeft gebracht.

Zachtjes riep-ie den koetsier toe denzelfden weg terug te rijden, zachtjes gaf-ie ’t adres op. Had-ie ook zonder die voorzorgen kunnen doen. Ze bewoog niet.

Vermoeid, met ’n pijnlijk gloeien van de blaren, die de roeispanen bij de vervloekte tocht over de Mügelsee, in z’n handen hadden geschrijnd — vermoeid, verveeld, down — was 't niet meer dan krankzinnig, dat de pech-dag met zulk 'n zot avontuur

171