Duczika

gespannen pupillen, keek ze langs 'm heen, stond moeilijk-waggelend op.

„Is je moeder../*, herhaalde-ie.

Zonder 'm op te letten, treuzelend van gebaar, met 'r voeten over ’t cement stotterend, of ze dronken was, aarzelde ze naar de buitendeur.

„Moet je nog uit?”, zei-ie 'r helpend, om de deur te ontsluiten — de sleutel rammelde onbeholpen tegen ’t slot: „is je vader nog niet thuis?”

Ze schudde ’t hoofd, vertrok de lippen zoo stuipend, of ze zich bedwong ’t niet uit te gillen.

*t Maakte 'm angstig. Als dat kleine jonge ding, dat de gewoonte had ’m prettig toe te knikken, wanneer ze *m tegenkwam, zoo overstuur was, móést 'r iets zijn.

„Wanneer je ’n dokter wil”, drong-ie aan, den deurknop in de hand: „kan ik *t vlugger!... Geef dan antwoord, kind!... Hoor je niet?... Scheelt 'r wat aan...?”

Midden op den stoep, niet wetend of ze links of rechts zou gaan, liet ze den huissleutel vallen, en verroerde zich niet om *m op te rapen.

Wat drommel, wat heeft 't schaap vanavond — heeft ze met 'r moeder herrie gehad — is ze van plan ’r vandoor te gaan — wacht ze ’r vader op, omdat 'r boven iets an ’t handje is?, dacht Erich, ongerust over *t houdingloos doen van 't meisje.

Maar toen ze den sleutel liet liggen, naar de zij van de spoorbaan willoos voortstapte, blies-ie den lucifer uit, ging *r na.

„Je vergeet je sleutel, juffrouw Stief”, zei-ie 'r bij 'n lantaarn inhalend, en opnieuw schrikte-ie door ’r kort-stootend geadem, of ze nasnikte: „toe, wat is ’r? Kwestie gehad? Heeft je vader je...?”

Nog gaf ze geen antwoord.

Plots bleef ze staan, leunde tegen den post van 'n deur, smeet 'r taschje tegen den grond en met lippen, die de smart niet houen konden, kermde, kreunde ze in *t holle portiek van 't huis.

„Nou, nou, nou!”, troostte-ie: „zie je wel, dat ’r iets is...!”

Ze luisterde niet, klaagde als 'n door weeën gekwelde — ze koortsbeefde dat *r hoofd 'r van schokte.

„Wees verstandig, juffrouw,” bazelde-ie ’r op los: „en ga naar huis... Geef je arm!...

Even liet ze zich bewusteloos leiden, toen rukte ze zich los, jachtte in één wild gehaast de straat over.

169