Duczika

Christus, aan de geheimzinnigheid maakte-ie ’n radikaal eind!... Morgen zou-ie met Laurie, ook al was Duczi ’r tegen, eerlijk spreken — en oom Ludwig 'n brief schrijven! ’t Kind was te prachtig, te schattig, om de kat in ’t donker te knijpen! Hoe had ze zich in ’n sublieme spontaniteit aan ’m gegeven — hoe had ze ’m gul-weg, groot, nobel ’t beste geschonken, wat ’n vrouw had te schenken...

„Merkwaardig”, begon Poldi, om ’m op te monteren: „jij kijkt ’r naar en ik kijk ’r naar — *n „Begrafenis-onderneming voor eerste-rangs-families”... Is 't Heelal geen grotesk ding?”...

Erich antwoordde niet.

En Poldi gaf zich geen verdere moeite. Hij vergiste zich niet. Duidelijk had-ie tranen in de oogen van z’n vriend gezien.

Voor 't eerst, zonder bolle verzekeringen, zonder gepraat, kreeg-ie 't bewijs hóé verliefd Erich op 't naaistertje met ’t Madonna-kopje was.

Dat maakte ’m stil.

VII.

Twee-, driemaal, hardnekkig-geduldig, met aan *t lichaam klittend, droog-broeiend goed, was-ie naar Laurie’s huis gewandeld, op bewoners van een van de verdiepingen en op den nachtwaker loerend.

De pech hield aan, alles leek op dat nog niet late uur binnen.

En den wrangen portier, ’t skelet met den kalen knikker, dorst-ie niet porren.

Toen, de vuisten gebald, zenuw-gehitst, down en kregel gaf-ie ’t op.

In ^ft stikdonker portaal, waar-ie Duczi George's ring aan den vinger gestoken had, schuurde-ie in z’n verwoedheid, voor-ie licht kreeg, ’n paar waslucifers stuk — en schrikte.

Op een van de uitgeloopen traptreden, suffig, wezenloos, zat Wanda Stief. Ze hield ’r taschje in de eene, ’n dikken huissleutel in de andere hand. Van ’t knarsend geschrap van de lucifers had ze niets gehoord, en terwijl-ie met ’t waaiend waslichtje, verwonderd-vragend, voor ’r stond zag ze 'm niet.

„Is 'r — is 'r iets gebeurd?”, vroeg-ie, ^ft allereerst aan de zieke moeder denkend.

Met ’r rood-gloeiende oogen — oogen van bloederig wit en

168