Duczika

„Dank u'', weigerde ze lachend: „aan mij is niets meer te bederven...”

Dichter drongen ze om den boom, hulpeloozer stonden ze in de stortbui, 't Kletterde, stroomde, geulde met 'n vinnigheid, 'n pijndoend stralen-gehagel, dat zelfs Poldi, met de meisjes begaan, z'n mond hield. En de bulderende, onafzienbare plas met z'n stug-zwarte golven, z'n gewroet en geschuim, imponeerde tot stilte, 't Jacht door de rukwinden en 't water besprongen, had z'n zeilen gestreken, besteigerde den ankerketting — 'n aan-stoomende boot perste 'r boeg in 't zwalpen van krijtwitte, sissende, aandreunende en weer neertuimlende brandingslagen...

't Was noodweer, maar tien minuten later, schurkend van plezier, brak 't zonnetje door...

Krankzinnig-laat, bij half negen, kwamen ze in D a h e i m voor 't aanlegsteigertje. Met groote moeite, en voor rekening van oom Ludwig, hadden ze 'n roeispaan geleend. Erich had zich dood-op gewerkt, Poldi had 'm afgelost, zelfs Frida met Mariechen hadden 't samen geprobeerd. Schipbreukelingen konden 'r niet erger uit zien! Oom zei niets. Wit zag-ie van ingehouden angst en woede. Zoo ergerlijk had hij in al die jaren niet in de boot huisgehouden! Als ze naar 'm geluisterd hadden! Hij kende de

Mügelsee En nou weer de herrie in de tuinkamer... Dat

uittrekken van de natte bovenkleeren, 't gesiepel der laarzen op 't zeil!

Juffrouw Treibitz droeg van 'r eigen goed aan, durfde niet in oom's kleerenkast grabbelen. Ze gaf Mariechen, die nog harder dan Jettchen hoestte, een van 'rouwe onderlijfjes en 'nwintersche blouse — en Frida 'n versleten ochtendjapon — en Poldi 'n afgedankte pet van meneer — en Erich, met allerhoogste goedkeuring, 'n schoon half hemdje en 'n veel te wijd boord, omdat-ie anders voor schandaal zou loopen. Ja, ze dee méér dan ze mocht: ze zette versche koffie, en snee 't brood, dat door z'n ouwbakken-heid haast niet te japen was, met de resteerende boter op.

Oom, nog meer uit z'n doen — alles was 'r vandaag bij ingeschoten, z'n boottocht, z'n luchtbad, z'n tukje, z'n gewoonten, z'n rust en 't bijtijds naar bed gaan! — oom liep als 'n zenuwachtige juffrouw de kamer op en neer, soms 'n stekelige opmerking makend, dan weer maniakaal ruimend en redderend.

Bij half elf, tot aan den hoek der straat door hem en de honden begeleid, vertrokken ze eindelijk, eindelijk! En in 'tstation

166