Duczika

„Je hebt alweer, alweer ’n nieuwe das../'

„Splinternieuw!... Dertig Pfennig contant!”

Oom zweeg ’n dreigend moment.

Toen vroeg-ie ongezouten-hard:

„Waar is je ring?”

„Welke ring?”, herhaalde Erich onvast — niet op die vraag voorbereid.

„Die van — van je vader! Wat duivel, je heb ’r toch geen twee?...”

„Die is — die is...”, haperde neef, quasi ijverig bezig den draad in *t oog van den naald te peuteren: „die staat in den lommerd...”

Kort was 't in ^rm opgeflitst de waarheid te zeggen — zonder gedraai te vertellen, dat-ie 'm eergisteravond in ’t geschemer van ’t portaal aan Duczi’s vinger geschoven had — maar nee — dat kon niet — dat was onmogelijk — dan maakte je alle poppen aan ’t dansen!

„Zoo”, sprak oom met ’n kleur van opwinding, die z’n lippen verfletste: „zoo...! *k Dacht dat die nóóit van jouw vinger kwam, dat je je woord had gegeven ’m nóóit, nóóit... omdat ’r zoo’n boel herinneringen...”

Driftig smeet Erich de broek op de schrijftafel, de post van dien morgen overhoop slierend. Dat liep de spuigaten uit! Dat vertikte-ie zich te laten welgevallen! Z’n tricot, waarin-ie ’n zenderling-heroischen indruk maakte, vergetend, vlamde-ie op:

„Christus, laten we niet over herinneringen praten, oom! Als ik ’t niet doe, doe jij 't dan ook niet! Dat is hier, waar George over je gezeten heeft, allerminst de aangewezen plek! Allerminst! Allerminst!”

’t Was de eerste maal, dat de zoon van den zelfmoordenaar op de weigering van zooveel jaren geleden, de botte weigering met ’t fatale gevolg, zinspeelde.

Oom zei niets, belurkte de pijp — Erich, z’n opvliegendheid bedwingend, zat weer op den stoel voor de schrijftafel, greep de broek, zette de pul met de afgescheurde postzegels, die ’r inhoud over ’t groene laken gestort had, overeind — en schrikte. Bij de verschoven drukwerken en de krant lei ’n enveloppe met ’t firma-hoofdje Semmy Lubinsky & Comp. Christus, wat had die an oom te schrijven!... ’t Enkele zien van den naam ontfutselde ’m plots de felle zekerheid, waarmee-ie den broer van z’n vader te lijf was gegaan.

157