Duczika

tukje, waaraan-ie zich verslaafd had, in den steek moest laten, beknaagde z’n tabakloos pijpje en beloerde iedere beweging van Erich, die zoo totaliter-krankzinnig was met den hak van z’n schoen letters in 't grint van ’t pleintje bij ’t prieel te trekken, 't kraaien van den haan na te bootsen, zoo dat tante ’r van stuipte, en de eene sigaret na de andere, zonder 'ns 'n uurtje te pauzeeren, te gulzigen. Oom telde ze — de sigaretten en de op de teelaarde tusschen de stamrozen slordigende mondstukken. Erich en Poldi samen hadden ’r binnen ’t half uur negen, zegge negen, verdampt — dat was voor vijf-en-negentig Pfennig minstens...

„Als ’k ’t voor de meisjes niet liet”, zei de onrustige lawaaischopper  nog geen tien tellen had-ie gezeten —: „nam ’k

hier ’n lekker bad! Is ’t water bij den steiger diep?”

„Weet ’k niet”, grommelde oom met twee lippen, *n brok keel en de pijp: „en ook als je nichies ’r niet waren, zou je ’t laten, wat?... ’t Is hier geen Freibad en ’r zijn buren...”

„O, die!”, hoonde Erich, een van de rieten stoelen als hobbelpaard dresseerend — zwiepen dee-ie ’r mee, dat de rottingen pooten kraakten — paardevleesch leek de jongen gegeten te hebben! —: „die zou ’k an m’n laars lappen! Buren! Buren! Buren heb je alleen, om ze te negeren!”

,,’k Zou den stoel liever niet heelemaal vernielen! Wat bezielt jou toch!”, knorde oom Ludwig, over ’t kregelige heen.

„Ach wat!”, lachte de onhandelbare, en tegelijk, of oom ’m uit z’n wankelend evenwicht biologeerde, ging-ie met stoel en al ondersteboven.

Frida en Mariechen proestten ’t uit, Klarchen, die met ’r bijziende oogen niet dadelijk zag wat ’r gebeurde, vloog met ’n gil van de bank, tante Toni, wit van schrik, stoof overeind.

„Nou ik d a nk je wel — ik dank je b ij z o n d e r!”, viel oom vinnig uit: „dat kost me ’n stoel! Met die vervloekte grappen...!” Waarlijk, de eene poot was radikaal doorgeknapt.

„Christus, wat ’n bocht van ’n dingen!”, zei Erich — toen oom's verwoedheid glad verwaarloozend, schaterde-ie ’t onbetamelijk uit, omdat 'n spijker van den stoel z’n broek gemeen had gewinkelhaakt.

„Frida, schat!”, lachte-ie met tranen in de oogen: „leen me even je naald en n draad, dan zal ’k me ’n halve minuut bij Auto 9999 in de keuken absenteeren!”

„Dat ken je toch niet zelf!”, lachte Frida, die ’t kostelijk vond.

155