Duczika

Naast ieder bord lag ’t massieve zilver, dat eenmaal per jaar ’t daglicht zag, omdat ’t tóch onderhouden moest worden. De schotel met de achttien Klopsen — twee waren *r sinds Poldi’s verschijnen bij gekomen — de schotel met de smakelijk-witte saus en den krans peterselieblaadjes, protzte als pièce de résistance in 't midden — die met de bloemkool, de aardappelen en de schaal met pruimen-compóte, blankten en blonken 'r naast. Alles blonk. Zelfs de vier fleschjes bier en de karaf water. Ook de schelp met zure komkomxnerschijfjes, door juffrouw Treibitz voor 'n paar weken ingelegd. Ook de stolp met 't Viertelpond je Tilsiterkaas, die voor pronk diende, omdat toch niemand kaas at.

Over 't zonnig pad traden ze de tuinkamer in. Alleen Toni en Poldi veegden zich de voeten. De rest van de bende had enkel oog voor de tafel.

„Klops”, zei Erich droog — en teleurgesteld.

„Klops!” zei tante — had ze gister pas van overgebleven, niet heelemaal frisch vleesch voor 'r familie klaargemaakt.

„Klops!”, zei Jettchen, met herinnering aan de zure balletjes, die ze voor drie en twintig uur had laten staan.

„Klops!”, zeien Klärchen, Frida en Mariechen, mekander aankijkend. Ze hadden gedacht, dat 't alweer soep met soepvleesch na, als de drie vorige verjaardagen, zou zijn...

„Ha, Klops”, zei Poldi, de eenige die ’t met oprecnre verheuging, omdat-ie 'r 'n liefhebber van was, en omdat-ie gister z'n maal met 'n gerookten „Flunder” had gedaan, betoogde.

Juffrouw Treibitz zat aan 't hoofd van de tafel, om in de buurt van de keuken te blijven, oom Ludwig aan ’t voeteneind.

En 't smaakte. Juffrouw Treibitz zegevierde. Zooals die Klops bereidde, volgens de regelen van de oude school, dee 't *r geen tweede na. 't Was in een woord voortreffelijk, pittig, waard om in „Bristol” of bij „Austern-Mayer” te worden opgediend. De saus met de kapertjes, de bloemkool, de pruimen-compöte — alles was eerste-rangs. En toen de huishoudster schoone bordjes aandroeg, en 'n taart van ananas met slagroom — door haar voor verjaarsgeschenk gebakken — voor ’r eigen rekening — op tafel zette — en ze zich bescheiden-lachend excuseerde, dat ze 'r geen vier-en-zestig kaarsjes op had kunnen plaatsen — ging ’r ’n flatteerend ge-hoera, gezucht en geloftuit op, werd de stemming feestelijk.

't Luidruchtigst van allen was natuurlijk Erich. Pas in den trein stappend, had-ie Poldi nauwelijks antwoord gegeven, was-ie

153