Duczika

gaten in den grond en de kiezels stoven als granaat-blokken

— maling had-ie aan de haringsla van omheinde anjelier- en andere bedden! —: „gefeliciteerd, oom! 'k Kom natuurlijk met leege handen, maar met 'n barstensvol gemoed, en met ’n uitstekend in vrijheid gedresseerd mee-eter, die om zich uit te sloven, twee-maal vier-en-twintig uur gevast heeft, om je voortreffelijk middageten en de spijskaart van Auto 9999 alle eer te bewijzen!"

„Ik feliciteer u ook — en van harte", zei Poldi, kippig, maar met z'n aimabelsten glimlach door de vonken-fonteinende brille-glazen kijkend, en met z'n reuze-lichaam bij zooveel publiek in 't prieel geen raad wetend.

„Dank u wel, meneer Röse", sprak oom — en stelde den nieuwen gast aan Toni en de vier meisjes voor.

„Nou, Erich, jij ben me d’r een", zeurde tante: „as we je hiér niet te zien krijgen, zien we je nooit... Weet je niemeer waar we wonen?... Ken je geen oogenblikkie uitbreken?... Heb-ie 't zoo druk?..."

„Ontzaggelijk! Walgelijk! Om bij te bezwijken, tantetje! Heb geen tijd om te bikken!", betoogde Erich, half op 'n grasband staand: ,/k ga met m'n boeken naar bed, 'k zweet geleerdheid, 'k zie nauwelijks de zon..."

,/k Zou me niet zoo schrikkelijk overwerken", zei tante waar-achtig-schalksch...

Juffrouw Treibitz droeg uit de serre 'n paar rieten stoelen aan — en ze zaten.

„Sigaretje, oom?", vroeg Erich, 'n nieuw doosje met den nagel van z’n duim openstekend.

„Nee”, weigerde oom: „ik hou me bij m’n pijp — en — en

— 'k begrijp niet dat jij zulke dure dingen rookt... *t Zit 'r an... 't Zit 'r an..."

„Ja", lachte Erich, Poldi 'r een presenteerend, toen tante

— bij vergissing, bij Laurie was-ie 't gewend geraakt —: „ik begrijp 't zelf ook niet... 'k Geloof dat 'k bedenkelijk boven m’n stand leef, hahaha!"

„Nou — dat lijkt 'r op", verweet oom: „wat kosten die sigaretten...?"

„Christus, gaat u dat aan?", vroeg Erich in den vinnigen toon, zonder eenige gedweeheid, die noch tante noch een van de nichtjes aangedurfd zouden hebben — en dien oom in den grond plezierig vond: „heb ik *t recht m’n maandelijksche renten,

151