Duczika

slordigheid, afwijking, stoornis hinderde ’m. Midden uit z’n krantelectuur kon-ie opstaan, om ’n af gewaaid boomblad op te rapen, of ’n schuinhangend gordijn recht te trekken. Elk voorwerpje in de kamer had zn afgemeten, nooit varieerende plaats. Daar besteedde-ie weer ’n half uur aan. Acht uur precies, behalve bij stormweer — regen telde niet mee — zat-ie in z’n boot, n platte, soliede op ’t water liggende vlet, waarop-ie ’n zeiltje kon sjorren, 's Winters lag de wherrie onder stroo en lappen in de kleine schuur — ’s zomers was-ie aan ’n ketting gemeerd. In die boot dreef oom Ludwig uren op de plas, ’t eene pijpje na ’t andere bezuigend, geduldig den dobber van z’n vischtuig beloerend. Ving-ie ’n lekkeren, dikken paling of wat mollige baarsjes, dan had-ie ’n kneuterpret of-ie ’n lot uit de loterij had getrokken, dan moest juffrouw Treibitz ’n verheugd gezicht zetten, kwam-ie zelf in de keuken-om-door-’n-ringetje-te-halen naar 't bakken kijken. Voor twaalf uur was-ie altijd terug. Dan nam-ie ’n luchtbad in ’n omheind vak voor in den tuin, werkte daar met ’n paar kleuter-halters. Dat en de gezonde lucht op ’t water hadden 'm zoo frisch als ’n hoentje gehouden. Hij zag 'r uit als ’n vijftiger, mager, zonder buik, lenig, had enkel 'n soms wat paarsen neus, omdat z’n hart niet heelemaal in orde was, en lachte om den dorpsdokter, die ’m aan had geraden ’t luchtbad bij kouder weer te laten, en zich met ’t roeien tegen den stroom op te ontzien. Dokters waren kwakzalvers, ’r Was maar één geneesmethode, die van de natuur, en daarom dronk-ie iederen middag om een uur, voor-ie aan tafel ging, ’n glas kokend-heet water, dat de maag schoonspoelde, de maagspieren masseerde, en je 'n natuurlijken honger bezorgde, ’s Middags sliep-ie — tegen den avond wandelde-ie ’n paar uur, gebruikte voor avondeten noten, appelen, sinaasappelen en sliep uitnemend van tien uur tot half zes, door de drie Newfoundlanders bewaakt. Buiten was ’n hond niets waard. Buiten kon je ze licht vergift voeren — binnen sloegen ze bij ’t minste aan. En binnen had oom Ludwig ze noodig, omdat-ie zoo als ’t avond werd, dat deel van z’n gezondheid ’t welk tegen angsten opgewassen is, verloor. De stilte op ’t eindeloos-donkere water, de stilte op den straatweg, de stilte bij de buren ontrustte hem, deden ’m gevaar vreezen. ’t Idee, in je eigen huis overvallen, vermoord te worden, vond-ie iets verschrikkelijks. Alle kranten-artikelen met de hoofdjes „Moord en inbraak” sloeg-ie over. Je maakte de misdadige schooiers door zulke kolommen vol descriptie hoe ze iemand z’n

142