Duczika

grootste kommen geschonken werd. Veel vreugde hadden ze niet aan ’t geld gehad. Toen de gasfabriek voor ’n kapitaal over was gegaan in de handen van ’n „G. M. B. H.”, en ze 'r over praatten ’n pleegkind aan te nemen, begon zij aan de zelden goed doorvoede maag te sukkelen, en stierf binnen *n paar weken in Marienbad. Als weduwnaar trok oom Ludwig zich naar 't zomerhuisje in Friedrichshagen terug. Daar had-ie z’n broer George zonder eenige aarzeling, kort, droog, beslist, zonder gezochte verontschuldiging en zonder krakeel, eenvoudig de vijftig duizend Mark geweigerd, die deze ’m afsmeekte vóór-ie *t besluit nam met z’n zoon den dood in te gaan. Als Ludwig gewild had — maar Ludwig wou niet. En dat gedreig van George, om x 'n eind an te maken, vond-ie ’n moreele flesschen-trekkerij, die 'm nog resoluter dee weigeren. De zelfmoord schokte ’m meer dan-ie liet blijken. Angstig stapte-le achter de kist naar 't graf. Maar toen ’t schandaal met de schuldeischers, die ’r op spekuleerden dat de schatrijke broer zou dokken, en den „naam" van de familie redden, aan den gang was, toen groomoe biechtte hoeveel ze geleend, Felix voor wat ’n bedrag-ie borg was gebleven en Toni ’t uitkrijschte, omdat ’t geld van ’r onmondige kinderen mee in den afgrond verloren was geraakt — toen staakte-ie z’n pogingen om tot ’n accoord te komen, ’t Eenige waartoe-ie bereid was, was 't voor zijn rekening ©vernemen van ’n portie bouwgrond, die voor den overledene ’n strop was geworden maar hem later ’n kapitaaltje inbracht, om-dat-ie kon afwachten. Groomoe, die de zotheid beging Felix bij te springen — welke koopman bleef zonder waarborgen, al was 't voor z’n eigen broer, goed? — onderhield Toni met ’r vijf kinderen, maar ze stierf, liet enkel wat inventaris en ’n kleine collectie oud porcelein, dat geen rooien duit opbracht, na. En Felix stierf onverwacht, betrekkelijk jonge kerel, geknauwd door ’t verlies van z’n vermogen. Oom Ludwig, alleen overgebleven, om z’n zuster en den jongen, niet door ’t gas gestikten Erich te ondersteunen, overwoog dat als Toni voor vijf kinderen kookte, ze ’t ook voor ’n zesde kon doen. Erich móést bij Toni inwonen. Maar Erich vertikte ’t. Drie maanden leefde de kwajongen — die karakter had: of karakter wat inbracht! — als ’n bedelaar, zonder schoenen an z’n voeten, zonder ’n hap warm eten. En liet oom stikken. Dat werkte zooveel uit, dat Ludwig, die geen beul maar ’n oppassend man was, die soms met ’n tikje berouw aan de scène in de tuinkamer terugdacht — ’t witte,

140