Duczika

mensch! En achter de mouw! Die wurmt net 200 lang tot ze nog drie luitenants met alimenten gevonden heeft! Zag-ie Lotte, hoe ze de pee in had, dat jij alleen meer verdiende dan 'r vier dochters samen? 'k Had 'r me draai in! Fijn, hoor!”

„Jammer dat ze hier d'r spaarpotjes niet op de tafel hebben gezet!”, spotte Lotte: „dan had je ze gelukkig kunnen maken, Erich! Jongen, wat ben je vervelend! Ben je niet goed in orde?” „Best hoor!”, zei-ie: „maar die snoeshanen, wat?”

Betty schonk z’n glas in, reikte 't ’m over, dronk 'r eerst 'n slok van.

„Je ben toch niet vies van me, Erich?”

Aarzelend keek-ie naar Duczi, die zich dichter over de machine boog, toen slurpte-ie 't glas in een teug leeg.

„Ik weet wel”, babbelde Laurie, 't zich op de sofa makkelijk makend: „dat Lotte en ik ons door geen heeren in Odessa laten uitnoodigen — ik zou je danken!”

„Jij èn Lotte?”, vroeg Erich — voor 't eerst had z’n stem iets van de vinnige felheid, waarmee-ie ze de baas was: „jij èn Lotte? Ben jij van plan mee te gaan, Laurie?”

„Wat dacht je dan?”, zei mama gebluft: „heb ik 't contract niet geteekend?... Wou je zoo'n jong ding alleen laten reizen?” „Hoe kan ze dan overhouen?”, rekende hij — nou Mizzi weg was, keek-ie ’t contract in —: „da’s toch nonsens met z’n tweeën! Daar teer je bij in!”

„Gedorie, steken jullie niet allemaal je neus in mijn zaken!”, viel mama onhebbelijk uit: ,,’k zal 'n meissie van benejen de jaren naar Rusland laten trekken!”

„In ieder geval”, begon Erich: „in ieder geval — nee, laat ’k me mond liever houen!”

„Daar doe je 't verstandigste an”, vlamde Laurie kort op: ,/k ben nog niet heelemaal ontoerekenbaar! Lotte alleen bij de Kozakken! Lotte alleen in Rusland, waar je ieder oogenblik ’n progroom heb! Lotte alleen in den vreemde...! ’k Hak me net zoo lief me twee handen af!”

„En Duczi dan?”, merkte Erich onvoorzichtig op — heelemaal zwijgen bij ’t egoïsme van de vrouw, die zooveel jaren geparasiteerd had, en nou ’n nieuwen weg had ontdekt, kon-ie niet —: „laat je Duczi dan niet alleen in Berlijn?”

„Wel gedorie! Wel allemachtigste God”, keef laurie: „verlang ’k ’t?... Ken ze niet mee?... Is ’r door den direkteur geen bod op 'r gedaan?... En toont ze geen dwarsen kop?”

132