Duczika

plichten. Ging ze na 'n voorstelling — 't laatste engagement was in Weenen geweest, waar de zwarte Fritzi kennis aan 'n ambtenaar — weduwnaar met drie kinderen had gekregen — al je dochters bracht je op de reis onder! — ging ze na de voorstelling met heeren uit — zij en ’r vier — dan kwamen bij wijze van aardigheid de vier spaarpotten van Alice, Maud, Fritzi en Eva — vier gentille spaarpotjes in koffervorm op de tafel te staan, en dan onttrok zich nooit een van 't gezelschap, om niet in ongenade te vallen. Ook had elk kind in de handtaschjes ’n afgetelde hoeveelheid Ansichtkarten van ’t „Moonshine-Blossom-quartet”, die gretig verkocht werden. Alice had, behalve de alimenten, 'n spaarpot van ruim duizend Mark, de loenzende Maud vierhonderd, Fritzi die prachtige oogen had, twaalfhonderd, Eva de allerjongste, kind van zeventien, met helaas over mekaar gegroeide snijtanden en 'n hinderlijke magerte, een honderd twee en dertig Mark. Mizzi administreerde, verwaarloosde geen Pfennig, verlangde niets voor zichzelf. En juist deze voortreffelijke hoedanigheden van verstandig-overleggende, in ’t rumoer van 't Variété met z'n late nachten, liefdoende heeren en door kelners stiekum overhandigde billets-doux, nooit de nuchtere belangen van 'r gezin vergetende huismoeder, maakten dat Laurie 't „afschuwelijke menschje”, dat tusschen de coulissen niet thuis hoorde, dat precies op ’n juffrouw van de „Damen-Toilette” in n bierknijp leek, niet stouwen kon.

Mizzi bekeek suffig-dommelend *t contract-voor-Odessa, terwijl ze met 'r slaperige oogjes, tusschen Laurie's ’t geheim van de gage bedekkende vingers door trachtte te loeren, om 'r zich van te overtuigen, dat nicht met 'r opsnijjen van zoo’n reuzen-traktement lóóg — Fritzi met de zwarte oogen en de loenzende Maud, geeuwden van verveling en moeheid. Ze waren de laatste week, om van ’r zeldzame vacantie te profiteeren, eiken dag met Mizzi in Wannsee geweest, waren zoo bruin gebrand over d'r heele lichaam, dat enkel de plekken, waar de schouderbanden de badpakken vast hadden gehouden, om je dood te lachen zoo komiek-wit waren gebleven! Door de a jour gewerkte blouses zag je dr nikkervel, en d’r half-bloote armen met de verbrande vel-wondjes zouen aardig wat Schmink noodig hebben, als ze in Mannheim achter ’t voetlicht stonden.

Fritzi sprak den heelen avond geen woord. Die kniesde, omdat de weduwnaar in Weenen — ’n knappe vent, maar schrikkelijk fatsoenlijk! — officiéél oir 'r hand had gevraagd. Mizzi dwong

128