Duczika

de actie 'r beste beentje vooruit — de reis naar Odessa — ’t heerlijk-vrije leven als artist — één nummer per avond —• tweemaal in de week matinee — potten voor nieuwe kostuums — en de tournee door de heele wereld voortzetten, God zij geprezen, dat 't begon!

Vijf-, zesmaal las Laurie 't contract — 't eerste, dat ze na de echtscheiding en 't verlies van ’r geheugen, geteekend had — de zevende en achtste maal bestudeerde ze 't met 'r hand over 't bedrag van de gage — je hebben en houen hoefde je niet te laten kijken! — in presentie van nicht Mizzi, die wonder boven wonder, op bezoek kwam.

Mizzi, slaperig wijfje met gele velrimpels om mond en oogen, 'n borstloos bovenlijf en gladgestreken, nauwelijks grijzend haar onder 'n verkleurd-groenen pothoed met gele linten, had elf kinderen in leven. Bij de geboorte van ’t dooie twaalfde was *r man, stalmeester van 'n circus, gestorven. ’tHad ’rniet in ’r brood gehinderd, omdat toen al de twee oudste meisjes in 't circusballet optraden. Vijf dochters waren getrouwd, om beurten van ’r mannen gescheiden en opnieuw getrouwd. Een zoon voer bij de Hamburg-Amerika-lijn, een was kelner in New-York. Met de vier overgebleven jongste dochters reisde ze vierde-rangs-variétés af. Nou lei ze tot den eerste stil. *t Vak had 'r tot de botten uitgedord, 't Leek haast onmogelijk, dat zij de moeder van de groote, slanke meisjes was, waarvan 'r vanavond twee waren meegekomen. De heeren geloofden 't niet. Die lachten 'r uit, zwoeren dat ze de betaalde kleedster moest wezen. Ze liet ze lachen, hield met 'r quasi-slaperigheid ^fn oog in ’t zeil, dat'r geen te zeer onvertogen dingen gebeurden. Als de dochters uit werden genoodigd, trippelde zij, als verstandige door-de-wol geverfde moeder mee. Alice, de oudste van de ongetrouwde, de mooiste uit 't nest van kinderen met welgevormde beenen, had in Dresden, toen de moederlijke raadgevingen niet om de vier en twintig uur herhaald konden worden, omdat Mizzi met zware influenza te bed lag, met 'n ideaal van *n luitenant geflirt. Zes maanden later werd 't kwartet „triangel” — drie maanden later was 'r n schat van 'n jongetje — weer zes weken later, dansten de vier „Moon-shine Blossoms” of 'r niets voor was gevallen, en of 'r geen luitenant bestond, die alimenten, naar den stand van de moeder, betaalde. Zoo iets was Mizzi nog nooit gepasseerd. Ze praatte ’r niet graag over. Iedere familie had 'r zwarte vlek. Dit was de hare. Overigens had ze bijzondere opvattingen van 'r moeder

127