Duczika

liggen! Of wou je dat allemaal van je voorschot doen en met 'n Zeppelin-luchtschip naar Odessa reizen, hahaha!”

„Verdikkeme, sar me niet met je bete gelach!”, viel mama brusk uit, omdat ze 't tegen Duczi's logica aflei, en ’r dat nog meer de smoor injoeg: „ik ga naar den huisheer en daarmee basta!”

't Wrokte in de kamer — ’t groote, lang-verbeide avontuur zette met ruzie in, zooals alles bij Laurie’s wormstekig humeur met botsingen en wrijvingen pleegde te gebeuren.

Lotte, pips, smal van gezicht na de vermoeiende repetitie met 'n leege maag — ze had geen ontbijt kunnen aanraken — zei dat ze geen trek had te ruimen, dat ze in de week, die nog restte, geen vin an de blouses uitstak.

„Ook goed”, babbelde Duczika geduldig en innerlijk-opgewekt.

In *r eentje, terwijl Laurie op 't bed en Lotte op de sofa lei, sjokte ze de naaimachine naar de ouwe plaats voor 't raam, spreidde ’t karpet, dat nijdige stofwolkjes proestte, schoof de tafel onder de lamp, en toen ze zoover was, en 't blonde haar ’r aan de slapen plakte, liep ze blootshoofds door den tammer piassenden regen naar den slager, om de twee boven met ’n half pondje varkenskoteletten in d'r humeur terug te brengen. Voor 't venster van de Parterre-woning stond de huisheer, klaar met z'n middageten, en haalde zich de tanden met 'n vlijm-gesnejen lucifer uit. Galant wierp-ie 'r 'n kushand toe...

De smeuige geur van de koteletten en van de gebakken aard-appelen-van-den-vorigen-dag, kikkerde Laurie op. Ze nam voor zichzelf des varkens rib met 't dunste been en de meest doorbakken aarpels, brokte twee schijven „Schwarzbrot” in 'n saus als alleen Duczi, wanneer ze 'r zich moeite voor gaf, klaar kon smoren — en werd na 't drinken van drie glazen water mensch. Ook Lotte. Die vertelde van 't angstoogenblik met de Schwaben, wat Laurie en Duczika zoo dee schateren, dat de vischhandelaar-van-de-overzij, die juist met z'n tooneelkijker binnenloerde ’r de stuipen van op 't lijf kreeg.

Na ’t eten, dommelde Laurie op de kanapee in, hielp Lotte, wier boosheidjes nog te jeugdig waren om te volrijpen» aan de blouses.

’t Werd — behoudens ’t slot — ’n prettig dagje. De illusie van *t onbekend-komende werkte opnieuw. Na de reactie zette

126