Duczika

of voor de danseuse? Ze had zich vast voorgenomen 'r dochter, die zooveel jaar bij Palou gestudeerd had, niet onder 20 Mk. per avond te laten optrejen!

„Lalalala!”, zei de direkteur z’n schouders ophalend: „zes honderd Mark in de maand! Daar kan ’k Cléo de Mérode, Yvette Guilbert voor laten komen!... Lalalala!... Nee, mevrouw, met zulke eischen werkt u uw dochter tegen!”

Onverschillig-glimlachend bladerde-ie in Dr. Müller’s „Geist-liche Erquickungsstunden”, waaruit ’n haarspeld en wat gedroogde bloemen van den laatsten godsvruchtigen eigenaar vielen.

Palou, die 't prétentieus gescharrel van de tooneelmoeder ver-wenschte, en die nu eindelijk, na z’n genereus wachten, geld wou zien, deed ’n tusschenvoorstel, driehonderd Mark en de reis derde klasse vrij. Nee. De onder handelingen stokten. Als Palou niet met den direkteur in *t Russisch, vervelend, ongemanierd-lang gesmoesd had, ’n onverstaanbaar gesprek, waarbij Laurie zich op zat te vreten, zou ’r mogelijk niets van gekomen zijn. Op twee honderd vijftig Mark en de reis voor rekening van de directie, gaven ze mekander eindelijk de hand. Uit den binnenzak van 't lila vest kwam 'n portefeuille te voorschijn. Twee gezegelde contracten werden gladgestreken en ’n gouden vulpenhouder opengeschroefd. Pech!, daar was de inkt in opgedroogd. Laurie zocht in de slaapkamer naar *t fleschje „Kaisertinte”, dat ’r de vorige week geweest was, dat ze met ’n propje krantenpapier hermetisch gesloten had — Lotte morrelde de keuken af, alles opensmijtend en niemendal sluitend — toen moest Duczi ’r natuurlijk op uit, omdat Laurie ’t niet dee en Lotte bezwaarlijk met ’r ballet jurk en ’r tricotbeenen de straat over kon wippen.

„Zullen we 'n contract voor de twee zusters of voor juffrouw Lotte alleen...?”, drong de direkteur nog eens aan. De volle, fraaie hals van Duczika in de ouwe werkblouse, inspireerde ’m opnieuw.

„Toe, schei u uit met die malligheid”, verzocht Duczi, in 'r kregeligheid over z’n aanhouden, de kurk van ’t fleschje met ’r schaar aan gruzelementen peuterend: „...wou u dat we ’t huis hier opbreken voor ’n engagement van ’n maand?... En Betty...? Nee! Ik verdien m’n brood, en ben best tevrejen!”

„En Betty?... En Betty?”, praatte Laurie geprikkeld na — ^#t drukke geredeneer in de heete, vol cigarettenwalm staande kamer had ’r verdorde trekjes rond oogen en mond gegeven —:

123