Duczika

niets van!... 'k Zal als 'n idioot achter de piano op 'n tooneel gaan zitten!... Da's om te proesten!... Stel je voor!... Ik blijf bij m'n blouses... De nonsens!... ’k Heb xbeenen, meneer de direkteur, hahaha!”

„Nou, nou, nou!”, redeneerde Laurie, in wie ’t voorstel begon te gisten — zij, met 'r twéé dochters door de wereld trekkend —- dee Mizzi 't niet met vier? — ,»zeg nou niet een-twee-drie néé... Je zei vroeger altijd, dat je dol, dol-graag mee zou reizen, waar Lotte en ik... Dan blijven we bij mekaar... Dan raakt de familie niet over de heele wereld verspreid... Niewaar, Duczi, m’n kind?... Wat moet je alleen in Berlijn?... Dan verveel je je dood!... En hoe wou je, zonder hulp, ’t werk af? Is 't niet?” „Al praat je tot morgen — 'k denk 'r niet an! Nog voor geen tienduizend Mark in de maand!... Jullie excuseeren me wel, hé?... Adieu, meneer de direkteur! ’k Heb geen tijd te verliezen!” Bleek van ergernis — Laurie leek gek! — de krankzinnigheid, om op die nonsens in te gaan! — gaf ze den direkteur 'n hand.

,/k Wed”, lachte-ie, 'r vingertoppen vasthoudend: „dat u zich bezint!... Vijf honderd Mark voor u samen — vijf honderd Mark in de maand — tweehonderd voor uw zusje alleen...”

„Nog voor geen miljoen!”, zei Duczi 'r vingers loswerkend. *t Eerste wat ze in de keuken dee, was ’r handen wasschen. Meneer de direkteur had kóu we, natte, je ’n rilling bezorgende lijke-vingertjes. Om door den grond te zinken zoo wee...

Rustig trok ze 'r ouwe blouse — die van gister cian, keek in 'r beursje naar den ring, en de deur sluitend, hervatte ze 't schandelijk-verwaarloosd werk.

Binnen was 'n verkoeling. De direkteur bestaarde z'n lakschoenen, Lotte leunde gepiekeerd tegen ’t kozijn, Laurie wiebelde nerveus 'r opmerkelijken meisjesvoet, door honderden, voor jaren, bewonderd — Palou, die z'n koffie tot *t dik toe geslurpt had, zorgde voor taktvolle afleiding door uit 'n snoes van 'n sigarettenkoker, waarin minstens 'n dozijn beroemdheden van Berlijn handteekeningen hadden geplaatst, Q u e e n s te offreeren. Die sloeg niemand af. Zelfs Lotte zei ja. En 't smakelijk geplof der rookslieren herstelde de geschokte harmonie.

Voor 200 Mark dee Laurie 't niet, kón ze ^ft niet doen. Dat kon meneer de direkteur op z’n vingers narekenen. Dat was, fatsoenlijk gesproken, ^fn sjaggerbod. Waarom zooveel meer, als Duczi achter de piano zat? Kwamen de menschen voor 'n piano

122