Duczika

veerenden wip van 'r recht-overeind staanden teen onder de sofa, waar-ie zn weg wel zou vinden en den derde, leepe gladekker met zwarte schilden, reeg ze letterlijk aan 'r linkertoon. ’t Was 'n moment van voorbeeldigen Schwaben-dans geweest, door geen dito van eieren te overtreffen.

„Tatatata! Maat houden! Allons, niet zenuwachtig!”, riep Palou ongeduldig: „meneer de direkteur zal je niet opeten!”

,,’k Ben niet zenuwachtig!”, lachte Lotte weer ademend — was dat 'n benauwenis geweest!

„Bravo! Excellent!... Voorbeeldig!”, prees de direkteur, ditmaal met enthousiasme in de handen klappend — 't kleine ding had esprit — ’r zat tooneelras in — die kon je op de planken vertrouwen — die zou zich door geen incidenten uit ’t veld laten slaan! —: „bravo!... Fameus!... M’n compliment!”

Z’n lakschoentjes daalden weer naar 't zeil — z’n vak-onver-schilligheid was-ie kwijt. En omdat-ie zoo on voor waardelijk prees, danste Lotte den derden dans — *n vlinderdans — met zoon entrain, zoon meesleepende bravoure, dat ze inderdaad om te stelen was.

De zaak was beklonken, volkomen perfect, 'r Moest alleen nog over de condities onderhandeld worden. Omdat ’t buiten stortregende, offreerde Laurie 'n kop koffie. Palou zei gretig ja. De direkteur had liever iets verkoelends — ’n lemon-squash, als 't niet te veel moeite gaf. Duczika zou *t in de keuken klaar maken. Dat wil zeggen: ze holde de trappen af, liet de korridor-deur anstaan. Aan <le overzij kocht ze 'n „Viertelpfund” Mélange, vier citroenen en ’n paar beugelfleschjes spuitwater.

In de vestibule, vlak tegenover 't portiersraampje, ontmoette ze den aterling van 'n vischhandelaar.

„Mahlzeit, Fraülein”, zei-ie 'r grappig den weg versperrend. „Mahlzeit”, antwoordde ze verveeld, en wou ’m voorbij. Ze had 'r handen vol, stoof op, omdat-ie de driestheid had 'r in de wang te knijpen.

„Dat 's toch meer dan brutaal!”, praatte ze, over ^fr woorden struikelend, den Adamsappel tusschen de boordpunten, 'n rood halslitteeken van 'n geopereerde klier, 'n afgekauwden snor en twee waterige oogen, toe: ,, k blief je vrijpostigheden niet! En anders zal ’k je vrouw waarschuwen!”

De portier, door 't geluid van de stemmen nieuwsgierig geworden en uit z'n humeur, omdat-ie dien nacht alweer niet geslapen had — de oven van 't heete water voor ’t „Vorderhaus”

120