Duczika

de sofa, waar-ie uit zn humeur geen kik bliefde te geven.

Om elf uur kleedde ook Duczi zich. Ze kon bezwaarlijk in r onderlijfje, zonder corset, begeleiden. Hoe dichter t verampo-neerd Zwitsersch klokje met de verbogen wijzers naar de XII toe-bewoog, hoe grooter 'r belangstelling voor 't evenement werd. Maar de direkteur, die lang niet tegelijk met de dames naar z'n hotel was gegaan, die met Palou nog 'n kijkje in 't „Lindencasino” en bij „Tony Grünfeld” was wezen nemen, verscheen met aanzienlijke vertraging — en toch met den dansmeester. Dresden had nog geen uur geleden afgetelefoneerd. Ze waren au grand complet.

Lotte had 'r balleteuse-kostuum aan, 'n eenvoudig pakje met tullen rokjes en vleeschkleurig tricot. In 'r hoog-opgestoken haar droeg ze 'n krans van dezelfde namaak-papavers, die Duczi op 'r hoed had. 'r Volle bloote armen, 'r jonge, frissche borst zouen 'r geflatteerd hebben, als 't vleeschkleurig tricot niet bedenkelijk door 't gebit des tijds en door koffievlekken geteisterd was geworden.

„Uitstekend! Uitstekend!”, zei de direkteur, dien Laurie aan Duczika met 'n gemompel van verbrabbelde oooo's — meer had ze van den naam gister zelf niet verstaan — voorstelde.

Lotte zette ^rn Tarantella in, danste waarlijk voorbeeldig. Palou, met 'n pleister in z'n nek, ter plaatse waar de puist onbeminnelijk huis had gehouden — zat naast Laurie op de sofa, animeerde z'n leerling met handgeklap en voetgetrappel. De direkteur leunde in Laurie's stoel achterover, elk gebaar van de dansende taxeerend, lachend met 't verzorgd ouwe-heerekopje de maat slaand, en tegelijk Duczi's hals, buste en heupen bewonderend.

„Sapperloot, was dat 'n beeld van 'n kind! Die hoefde niet eens te dansen! Die zou in z'n etablissement opgeld doen, furore maken! Zeker, de kleine Lotte verstond 't métier, trippelde op 'r teenen, dat 't 'n lust voor de oogen was, had 'n uitnemende school doorloopen, en zou op de planken meer dan succes hebben, maar de andere met 'r onbetaalbaar-onschuldig, beeldig smoeltje...

„Bravo! Trés bien!... Fameus!... Bravo!”, riep-ie de handen voor 't lila vest met zachte drilklapjes bewegend: „bravo!... En ook m'n respect voor de zeldzaam-muzikale begeleiding!”

„Ja, niewaar, meneer de direkteur”, kwijlde Laurie bijna: „net wat 'k u gister zei: 'n kabinetstukje...”

„La Valse des roses!”, riep Palou, en hij suste 't enthousiasme

118