Duczika

'n dag later afleveren — zoo fel d'r op wachten, dee de fabriek van Krüger & Cahn — stel je voor, meneer Krüger had in ’t Weinrestaurant n tafeltje verder gezeten en 'r gevraagd of thuis alles wel was! — wat dat 'n indruk op Palou en den direkteur gemaakt most hebben, dat ze met zulke heeren bekend was! — zoo gloeiend ’r in 't slappe seizoen op wachten dee de fabriek niet! Duczika verzette zich. Dat Laurie nog praatjes met dien ellendeling, van wien ze wist, dat-ie 'r lastig viel, maakte!... En de blouses eerst Dinsdag of Woensdag bij Neumann brengen, nee!... Dacht ze niet an!... Ze had ze stellig, stellig tegen Maandagmiddag vier uur beloofd... Geen minuut later!

„Allemachtige God!” schimpte Laurie: „wat zijn jullie 'n egoisten! Wat heeft meer haast, jouw ongelukkige blouses of Lotte d'r toekomst? Dan zal ik morgen an Krüger of an Neumann 'n brief ie schrijven!”

Onbegrijpelijk hardnekkig — nooit was ze in de contramine — schudde Duczika 't hoofd. Terwijl Laurie Ginzel’s lokken op Dr. Müller's „Geistliche Erquickungsstunden” lei, en de tafel enkel haarspeld werd — terwijl Betty in 'r hemd 'r haar kamde en Lotte de nagels van 'r teenen knipte, voor 't geval, dat de direkteur, die duidelijk betoogd had, dat-ie geen principiëele bezwaren tegen dansen zonder tricot had en in dat opzicht Palou’s ouwerwetsche ideeën niet deelde, 'r met bloote voeten en kuiten wou zien — stak Duczi de lamp in de keuken aan, en lei ze alles terecht, om *r schade in te halen. Ze begon ook, trapte dat 't rad snorde, schoof de zij met handige vingers onder de jagende naald, lukken dee 't niet. Om 'n haverklap stopte ’t vliegwiel, staarde ze voor zich uit, lachte afwezig, keek ze naar 't getuimel van de door 't openstaand raam binnengelokte insecten bij de lamp. Dan schrikkend, bewoog ze ’t pedaal weer. Als ze Maandag, vier uur, niet klaar was, miste ze 'r afspraak — 'r afspraak. God zij gedankt!, zalig!, zalig! — met Erich, Erich, Erich... Dat dee 'r weer ijverig voortwerken — tot ze niet meer kon. Nee, ze kon niet. Ze was bezig de blouse te bederven, moest 't weer allemaal lostornen. Morgen zóó als ze wakker werd, zou ze tienmaal zoo vlug beginnen... En als ze door dat vervelend bezoek niet gereed kwam, zou ze morgenavond wel even gelegenheid vinden ’m te waarschuwen, dat ze 'n dag later... Jammer!... Vreeselijk jammer!... Maar ze haalde 't in, als Lotte en Betty 'n handje hielpen... Betty!... Betty!... Nee,

116