Duczika

zorgvuldig bestudeeren van Lotte’s photo’s, die ’n flatteus getuigenis van 'r jeugd afleien, werd-ie van ’n aangename toeschietelijkheid. Ze moest ’m morgen maar 'ns voordansen. Hij was geneigd ’r ’n kans te geven.. Met de methode van Berlijnsche direkteuren, om op gevestigde reputaties af te gaan en bij de meening van de pers te zweren, dweepte-ie niet. Iedere artiste was eens begonnen, niet waar? Meer dan één talent had hij ontdekt, en den weg naar London en Parijs gewezen. Als ze ook maar de helft van de begaafdheid, waarover z’n vriend Palou ’m de ooren volgepraat had, bezat, was de zaak beklonken.

„Dat wil zeggen”, interrumpeerde Laurie aimabel, niettegenstaande Palou ’r met knipoogjes en handbewegingen bewerkte: „dat wil zeggen, als ik de reis mee kan maken. Ma fille” — hier sprak ze even Fransch, om ’r internationale begaafdheden te toonen, en om ’t den direkteur, die Duitsch met ’n oorverscheurend dialect koeterwaalde, makkelijk te maken —: „ma fille est encore si jeune et si innocente, que... que...”

„Jawel”, zei de direkteur, geen derde que afwachtend: „bij mij — in mijn etablissement — kan iedere dochter haar moeder introduceeren!... In ken moeders, die in mijn huis gewoon hertrouwd zijn, mevrouw Zubransku!”

„Ach!... Heusch?”, praatte Laurie, 'r gezamenlijke gave tanden te kijk stellend — ze vond den direkteur met z’n keurigen witten snor, z’n keurig gekapt wit haar, z’n lorgnon, z’n gekleede jas en z’n lila vest, ’n volmaakte gentleman—zoo iets „aristocratisch” had ze nog nooit in 't „vak” gezien.

Omdat Palou den volgenden dag naar Dresden moest — daar studeerde-ie ’n kinder-operette in — en niet vroeger dan zeven uur terug kon zijn, accepteerde de direkteur, wiens naam noch Laurie noch Lotte verstaan hadden — was ook niet noodig, ’t „Herr Direktor” zei alles — Mevrouw Zubransku’s uitnoo-diging, om bij haar te komen.

„Mijn oudste dochter Duczika”, glimlacherde Laurie, in den óppersten zaligheidshemel — en tegelijk gaf ze den direkteur 't portret van ’t rekje —: „mijn oudste dochter heeft Lotte altijd geaccompagneerd! Die twee samen, Herr Direktor, leveren kabinetstukjes! Die vullen mekaar aan!”

„Uitstekend! Uitstekend!”, zei de direkteur, ’t jammer vindend dat Lotte niet met Duczika’s mooi gezichtje of Duczika met Lotte’s beenen ter wereld gekomen was: „danst uw andere dochter ook?”

114