Duczika

met niet te kaduke prachtbanden, 'n gebonden jaargang „Gar-tenlaube”, 'n verfomfaaiden Fritz Reuter en Dr. Müller’s „Geist-liche Erquickungsstunden”, door Laurie in ’n religieuze stemming van 'n boekenstalletje mee naar huis gesleept, en nog niet heele-maal opengesneden. Als Erich binnen was komen vallen, had-ie zich om 't nieuwe kamerarrangement 'n stuip gelachen, en vooral om Laurie’s bestudeerde gratie, toen na ’n schijnbaar-eindeloos wachten, Palou met den Russischen direkteur de beloofde „opwachting” maakte.

„Mevrouw Laurie Zubransku, ex-tragédienne”, stelde Palou met ’t gemak van ’n man, die veel met menschen verkeert, voor.

Laurie, tiré a quatre épingles, niet te herkennen met de weelderigheid van glanzende lokjes, die Ginzel op crediet voor 'r opgemaakt had — vuur en water met 't willoos-hangerig zenuw schepsel, dat dienzelfden morgen over uit 't raam springer geraaskald had, boog correct. Enkel correct. Maar met 'n correctheid, die van opvoeding, beschaving en betere dagen getuigde.

„En juffrouw Charlotte Zubransku”, vervolgde Palou, Lotte in de wang knijpend: ,,'k mag wel zeggen m’n beste élève, voortreffelijk, magnifieke tooneelverschijning, uitstekende danseuse

— geen liflafjes — geen modern niemendal kennen met bloote voeten, maar op de hoogte — ouwe school, meneer de direkteur

— klassieke school, meneer de direkteur — meer hoef 'k niet te zeggen!”^

„Ja, ja”, knikte de direkteur uit Odessa, nauwelijks van Laurie, die *m 'n stoel toeschoof, opnieuw correct, als femme-du-monde

— notitie nemend. Z’n dadelijke, niets verwaarloozende taxatie gold Lotte. 'm Op slag inpalmen, met 'r kamerbleek gezichtje, 'r te groven mond, ’r zelfs bij 'r kleur van geëchauffeerdheid opvallende oogwallen, deed ze geenszins. Z’n „Dutzfreund” Palou, dien-ie nog van ’t Petersburger Ballet kende, had over de „schoonheid” van z’n beste élève opgehakt. Voor hem was 't niet alleen zaak, op de doorreis in Berlijn, nou-ie zonder bemiddeling van altijd dure agenten, frisch, jong goed zocht, knappe tooneel-verschijningen te engageeren, de soubrettes en danseuses moesten van dichtbij genietbaar blijven, omdat *t in zijn etablissement de gewoonte was, dat de dames na afloop van haar nummer in de zaal verschenen. De entrees alleen dekten de onkosten niet.

Toch, toen Palou 'm 'n enkele inlichting in 't Russisch gegeven had, détail waarbij-ie met belangstelling glimlachte — en na 't

8    113