Duczika

je nooit kon weten of de direkteur niet zou zeggen: „leg u maar ns dadelijk 'n proefje van uw talent af, juffrouw!”, en trok de zijden blouse, die anders nooit uit de kast kwam, aan. Terwijl ruimde, vloekte Laurie. Ze vloekte meer dan ze ruimde, klaagde steen en been, dat zij bij die warmte, en bij 'r ongesteldheid, zonder hulp moest sappelen, en dat 't toch wel weer n dooie mosch zou zijn, net als de laatste keer, toen de Berlijnsche direkteur ze niet eens ’n stoel aan had gebojen — de over ’t paard getilde vlegel, tegenover 'n vrouw van haar tooneelroutine en kennis! — of tóén bij den kvvaj ongen-van-’n-impressario, die over de dertig Mark photographiën moest hebben, en nooit meer gekikt had...

Met den Franschen slag, de dingen die te zeer de aandacht trokken, in de kamerhoeken of in 't donker van de gang, onder lappen en kleedjes vermoffelend, gaf ze de kamer den uiterlijken schijn van gesoigneerdheid. Lotte hielp ’r de naaimachine naar de keuken rollen, ’t Vloerzeil dee weerbarstig, haakte in een van de pooten, krulde om als 'n mislukte ommelet — Laurie, woedend over de laksheid van de dochter, die 't verdraaide *r toilet te bederven — dan had ma ’r eerder aan moeten denken — vóór ze 't corset dicht had geknoopt — Laurie vloekte als 'n dril-sergeant bij rekruten met kromme beenen, bukte met knarsende knieën — duizend tegen een had ze 't water! — waren dat kinderen, die je zoo vernonchaleerden! — en gladde 't telkens weer als ’n harmonica saamrimpelende zeil. Ook bij de twee drempels, waarover de machine moest worden getild, keef, foeterde ze rancuneus en kwaadaardig, zich opwindend om Lotte's sarrend zwijgen — Duczi gaf je tenminste asem! — en zelfs in 't keukentje, dat 'r met z'n uitstalling van haastig neergesmakte doozen, stoelen met naaigerei, rond-slobberend vaatwerk, gapende aan-rechtdeurtjes en rood-roestige kachel, als ’nkeet uitzag, krakeelde ze in ’r eentje grof-verwijtend, drensend-larmoyant na, terwijl ze zich de handen boven den vaten-spoelbak met 'n in z’n vetheid niet meer schuimend kluitje zeep, wiesch.

Lotte lei de laatste hand aan de kamer. Over 't tafelzeil spreidde ze ’n schoon servet. Een met dikke, roode initialen van Laurie’s vroeger huwelijk. 'r Waren r drie, die voor gala-gelegen-heden bewaard bleven. Ook Erich Schiller had ’r bij z’n eerste bezoek een te zien gekregen.

Op 't servet plaatste ze ’n vaas met kunstbloemen van de piano — daaromheen in gewilde slordigheid de paar boeken

112