Duczika

„Wil u zoo beleefd zijn me niet aan te spreken!”, hapte ze van zich af.

En schrikte weer. 't Was dezelfde opdringerige kerel uit den Untergrundbahn, die met den snor, dezelfde die 'r naar de Alte Jacobstraat had gevraagd.

„Doet u zoo laat nog „zaken?”, vroeg-ie driest-lachend.

„Gaat u dat aan!”, snauwde ze geprikkeld. Begon ’t spelletje nog eens?... Dat hatelijk gedoe van den eerste den beste...!

„Misschien”, zei-ie in denzelfden toon, en zich omdraaiend op twee hakken gelijk, zei-ie 'r scherp fixeerend: „u heeft 't daar boven uitgehouen — van vijf tot kwart over negen... Blouses wezen passen?... Of a contant afgeleverd?”

Verwoed liet ze 'm staan. De vlegel had beneê op 'r staan wachten! Had ze Erich toch liever mee genomen...

Snel voortstappend, meende ze dat-ie achter 'r aan kwam, maar toen ze zich in de vestibule van 't Vorderhaus, voor ze de plaats naar ’t Gartenhaus overstak, ongerust overtuigde, was-ie positief weg.

Dat moest ze Erich morgen vertellen! Die ongehoorde brutaliteit!...

Langzaam, nog eens overleggend, wat ze boven zou zeggen — en hoe „onverschillig” ze 't doen zou — toch gejaagd en met plots-heftige wroeging om 't Laurie zoo lang met Lotte alleen laten, liep ze de trappen op.

Ze belde en tegelijk ging bij Ginzel de deur, die aan had gestaan, heelemaal open.

,,'k Heb al dien tijd opgelet of u kwam”, zei Grete Ginzel, de zuigeling in 'r armen sussend: „ze zijn uit, juffrouw — en hier is de sleutel...”

„Dank u wel, juffrouw Ginzel,” praatte Duczika — was dat 'n opluchting! —: „hoe laat zijn ze uitgegaan?”

„Om zes uur zoo-wat, met twee heeren.”

„Met twee heeren,” zon Duczika: „met twee heeren...? Hé, wie kunnen dat zijn geweest...?”

Daar over prakkizeerend, maar snuivend van genot, dat ze eerder thuis was, dat Laurie niemendal mankeerde — dat ze niet had te liegen — ontsloot ze de deur.

Benee, bij den portier, praatte de man.

109