Duczika

„Van onzen dood”, lachte ze.

Over de slap-verlichte trappen liet-ie 'r uit.

„Mag 'k over n uur aanbellen?”, vroeg-ie nog eens dringend.

„Nee — nee”, smeekte ze: „en je geeft me je woord, dat als je morgen komt, — en dat dóé je, niet? — dat je me niet aankijkt — en me nooit, waar — waar anderen bij zijn, zoent...?”

Bij de buitendeur keerde ze zich om:

„En als je 't bij 't „Adieu!” voor dat hoedenmagazijn had gelaten?... Hè?”

„Als... als...,” lachte hij, ’r terug houdend.

„Wacht een seconde,” zei-ie, in ’t fletse duister bij de dansende gloeikous scharrelend.

„Wat doe je?”, vroeg ze.

„Dat, m'n vrouw”, antwoordde-ie, 'r George’s ring aan den vinger schuivend.

Zich voor geen voorbijgangers geneerend, liet ze de doos vallen, drukte 'r lippen op zn mond, nog eens en nog eens, en zei:

„Aan m’n vinger kan 'k m niet dragen, lieve, lieve Erich — en waar 'k 'm wèl dragen zal, vind jij, jij *m alleen!”

De openstommelende buitendeur stoorde ze.

„Goeien avond, meneer Schüler,” zei 'n jong meisje, dat ’n muziektasch droeg.

„Dag juffrouw Stief,” antwoordde Erich stug.

„Wie is dat?”, vroeg Duczi, de doos van den grond rapend.

„Nou al jaloersch?”, lachte hij: ,,'n buurmeisje. Woont over me... Zal morgen an ’r stommen vader vertellen, dat ’k damesbezoek heb gehad, hahaha!”

Buiten keerde ze zich nog wel tienmaal om, groetend en wuivend.

Goddank dat-ie niet mee was gegaan, dat ze probeeren kon 'r schandelijke, schandelijke kleur kwijt te raken, en overleggen wat ze Laurie zou zeggen... *n Standje kreeg ze natuurlijk... De groote moeite was met ’n gewoon gezicht binnen te komen...

Om den hoek, bij *n lantaarnpaal, stond ze stil. De ring. De zalige ring. Dien kon ze zoo niet in 'r hand blijven houden. Vannacht, als alles sliep, kreeg-ie 'n koordje om ’r hals. Nou was 'r beurs de beste plek... En tegelijk liet ze ’r 't bij Neumann ontvangen geld in glijden.

„Dat 's niet voorzichtig, juffrouw,” zei 'n mannestem, vlak bij *r schouder.

Haast had ze de beurs en ’t geld laten vallen.

108