Duczika

alleen, zonder dat iemand 'r van wist, zonder dat Laurie, die nou wel met Lotte naar de dansles was, 't vermoedde, zonder dat een van de buren 'r an dacht! Toen prikte hij zich aan een van de spelden, keek zij bezorgd naar ’t fel-kleurig opbuilend spet je, lei 'r 'n kartelend pleistertje uit 'r beurs op.

„Dat komt van die gemeene, geniepige spelden!”, lachte hij, 'r op r mond en r oogen zoenend. Daar haalde-ie zich niet nog eens de vingers aan open! Ze liet 't toe, verweerde zich maar zwakjes, terwijl-ie ze een voor een tusschen de lippen nam, en 'r met de hand over ’r hals streelde.

„Nee, toe, lieve Erich”, smeekte ze: „wees verstandig!... Nee, nee!... 'k Kom nooit meer terug! Nooit hoor je?”

„Goed! Nooit!”, praatte-ie hartstochtelijk: „maar nou heb ’k je! Nou hou 'k je voor *t eerst in m'n armen, Duczi, Duczika!” In z’n onstuimigheid rukte-ie 'r zoo wild tegen zich aan, dat de bovenste knoop van de blouse over de planken tolde. 'r Hals, ’r schoeren kwamen bloot, meer nog dan op den avond, toen-ie met de kreefte-mayonaise, de koteletten en de wijn op bezoek was gekomen. Ze schrikte. Ze werd boos. Dat was niet meer lief van m. Dat moest-ie niet meer doen. Ze was met m mee gegaan in 'n zoo diep, zoo groot vertrouwen. Nou dee-ie zoo vreeslijk-hartstochtelijk...

Hij was ’r zelf stil bij geworden, zat vol lachend berouw op den rand van Poldi’s bed, met de voeten op Poldi's versleten pantoffels, en stoorde ’r niet, toen ze in de werkkamer de verwoesting herstelde.

„Daar kom ’k niet meer, hoor je?”, zei ze door den deurkier. „Waarom niet?”

„Omdat je niet aardig ben!”

„Nee?”

„Nee!”

„Goed, maar ik kom niet bij jou!”

„Wedden? Wedden?”

„Om wat?”

„Om 'n zoen...”, zei ze 'r hoofd door den kier stekend.

En dat gaf ’n nieuw geschater, 'n nieuw gestoei, omdat ze *n oud jasje van hem aan had getrokken en zn hoed op had gezet, 't Stond 'r om te stelen. Ze zag 'r in den aandompenden vroegschemer als ^fn pracht-kind uit.

,/k Wed nog eens”, lachte ze, dat ieder me voor 'n man verslijt: ,/k durf zoo best op 't balkon!”

102