Duczika

'r eindelijk n paar uitbreken voor je eigen, van God afgesmeekt geluk!

„Doe je hoed af”, lachte-ie.

En ze deed 't.

„Doe je manteltje uit”, zeMe.

Dat weigerde ze.

„Nee, lieve jongen: 'k zie 'r schandelijk uit!”

„Hindert niet, Duczika!”

,/k Heb in de herrie met Laurie 'n ouwe blouse aangehouen...” „Hoe ouwer hoe beter, Duczika, Duczika!”

,/r Zijn van achter knoopjes af...”

,/k Zal niet van achter naar je kijken!”

„Op je woord niet!”

„Op me woord niet!”

Maar toen-ie 'r, tegenstribbelende handjes afwerend, hielp, zag-ie 't toch, en zoende 'r juist daar.

„Erich! Erich! Nee toe! Nou gaf je je woord...”

„Heb 'k niet gebroken”, schaterde-ie: ,/k heb 'r m'n oogen dicht bij gehouen!”

Met 'r anders, ééns zoo mooi geworden gezichtje naar 'm toe, frunnekte, tastte ze naar 'r rug, om ’t ongeluk te verhelpen. Ze schaamde zich over r slordigheid, wou zoo niet gaan zitten, zóó niet meer gezoend worden. Hij, schurkend van plezier, bracht 'r spelden. Maar nee! Godbeware als eerste cadeau, bij ’n eerste bezoek, zulke dingen-van-pech an te nemen! Langs 't boekenrek schuifelend, grappig, met al sterker kleur van opwinding, de handen achterwaarts gebogen, liep ze om de schrijftafel heen, zocht 'r zelf, maar toen moest-ie 'r tóch helpen, en dat dee-ie met n verdachte langzaamheid, en ’r telkens in zn armen nemend, en dat werd 'n gestoei, of de blouse nooit meer zou sluiten!

Omdat 'r geen rustbank was, wou-ie 'r op zn schoot trekken. Daar vocht ze tegen. Honderd maal zei ze: „Nee, toe, lieve Erich?”, honderd maal wou ze heusch, heusch gaan, honderd maal was 't de laatste, laatste kus.

En dan weer opeens praatten ze beiden verstandig. Ze wou uitleg van alles, van de glazen potten met de hersen-fragmenten, hield ’n preparaat tegen ’t licht, vond de gele, ivoormassa met de bobbels en gleufjes, die eens in den schedel van n hond had gezeten, om van te griezelen, wou weten wat 't foetus-harlekijntje van n driemaandsch kind voorstelde, en toen-ie 't

100